Onlangs vierden we in onze kerken roepingenzondag (www.roepingenzondag.nl). Dit jaar waren er in onze parochiefederatie twee priesterstudenten van Rolduc (www.rolduc.nl) te gast. Ze deelden met ons hun roepingsverhaal.

Als mensen roepen, is het meestal om te vragen: “Ik heb je nodig”. Als God roept, is het omgekeerd. Hij roept niet om ons iets te vragen, al lijkt het op het eerste gezicht wel zo. God roept om iets te geven. Bijvoorbeeld: “Komt allen tot Mij die gebukt gaan onder zware lasten en Ik zal jullie rust en verkwikking schenken.” (Mt. 11,28).

In ons digitale communicatie-tijdperk lijkt Gods roepende stem soms verloren te gaan. Daarom hebben we mannen en vrouwen nodig die Gods boodschap willen doorgeven in deze wereld. God roept ook mensen in de 21e eeuw. Probeer daarom de eigen roeping te ontdekken en “Leef een leven dat de roeping waard is die je hebt ontvangen” (Ef .4,1). Zowel in de Kerk als daarbuiten. Een roeping is te ontdekken door in alle stilte te luisteren naar Gods stem, die doorklinkt in het hart.

Maar hoe is het eigenlijk met roepingen uit onze parochies? Hoe lang geleden is het dat onze parochie voor het laatst een roeping in de Kerk heeft voortgebracht? En wat zegt dat over de vitaliteit van onze parochies? En over ons? Bidden we wel om roepingen? Of denken we het zonder roepingen ook te kunnen redden? Laten we hopen en bidden dat er zich ook hier in ons midden steeds weer mensen antwoord durven geven op hun roeping en zo onze parochies gaande houden.

Kapelaan Dassen