HET HOUDT MAAR NIET OP

Nu ik dit schrijf, zijn de strengere coronmaatregelen een week oud.

Toch stijgen de besmettingen nog, weliswaar iets minder snel als ervoor.

Een mens zou er moedeloos van worden.

Toch is het juist belangrijk om te proberen als gelovige dat niet te worden.

Het is een vreselijke ziekte, dat weten we allemaal:

Het is bijzonder wrang om nu uw pastoor te zijn omdat pastoor Graat eraan is gestorven.

Maar ook in Weert heb ik het van kortbij meegemaakt: De vader van mijn huishoudelijke

hulp is eraan gestorven en haar man zit nog steeds sinds maart in een zwaar traject van

revalidatie na zijn corona.

Maar moedeloosheid of boosheid helpt niet, integendeel: We kunnen het zien aan

de houding van de anti-groep, die scheldt, intimideert en mensen tegen elkaar opzet.

Gelovig zijn vraagt om vertrouwen in een God, die met ons meeleeft, die met ons meelijdt,

zoals Christus aan het kruis, die als het ware vanaf het kruis tegen ons zegt:

“Ik maak het woord mede-lijden letterlijk waar”

Geloven is attent zijn naar elkaar, rondkijken om ons heen, wie we kunnen steunen,

wie onze aandacht nodig heeft.

En voor elkaar bidden en dat ook naar elkaar uitspreken.

Ik wens u allen dat geloof en vertrouwen toe !

pastoor Tervoort

DE HOOP

De Hoop in ons is dat wat ons zegt dat leven sterker is, zoals de lente die onweerstaanbaar doorgaat en die geen angst met zich wil meedragen maar bomen groen maakt en vogels laat zingen,

De Hoop, dat zijn de leraren op school die hals over kop de school opnieuw moeten uitvinden, die nu misschien nog wel meer werk hebben als anders,

De Hoop, dat zijn de jonge mensen die, aanvankelijk blij met deze onverwachte “vakantie”, nu een gevoel van verantwoordelijkheid ontdekken voor hun scholing,

De Hoop, dat zijn al die ouders die creatief nieuwe bezigheden ontdekken voor hun gezin, nu thuis, en misschien “mobile-free” momenten weten te vinden zonder dat beeldschermen deze tijd-samen verstoren.

De Hoop, dat zijn al die mensen in witte, gele, groene, blauwe of doorzichtige jassen en pakken die dag en nacht klaar staan voor Corona – en andere – patiënten. En ook al die mensen die zorgen voor ouderen, mensen in de zorg, die zich zorgen maken over kwetsbaren, die kaartjes en tekeningen sturen naar ouderen die alleen zijn, of boodschappen voor hen doen.

Misschien kunnen we straks zeggen: Corona heeft ons geholpen om échte waarden van het leven en de gemeenschap te herontdekken. We hebben nu de tijd om daar eens over na te denken…

Missen werden uitgesteld. Voor sommigen onder ons is dit pijnlijk: we willen sàmen ons geloof vieren. Misschien kan deze beperking ons helpen de waarde van het persoonlijk gebed te herontdekken.

Rene Graat mhm,

pastoor

 

 

 

 

VAN BOVEN AF – OF SAMEN MET ELKAAR?

Ik hoor nogal eens de vraag of iets ‘mag’ in onze geloofsgemeenschap of tijdens een viering in de kerk. Dan word ik verondersteld te antwoorden met een duidelijk ‘ja’ of ‘nee’.

Al eeuwen lang is dit een kenmerk in de (rooms)katholieke kerk: vraag het maar aan iemand van ‘boven’ en dan heb je een duidelijk antwoord. Iemand die hoger geplaatst is, heeft meer ‘te zeggen’ en te beslissen. Dat is niet alleen het geval in de katholieke kerk, maar ook in het bedrijfsleven, op scholen, in het ziekenhuis en ga zo maar door.

Onze tegenwoordige Paus Franciscus schijnt daar toch anders over te denken. Hij lijkt te willen breken met deze eeuwenoude traditie volgens welke de Paus het laatste woord heeft, beslist en daarmee is de kous af. Hij heeft al eerder gezegd aan mensen (de (Duitse) bisschoppen, bijvoorbeeld) die het niet eens konden worden met elkaar en hem om een beslissing vroegen: gaat maar terug om de tafel heen en denk er nog maar eens goed over na. Sàmen.

In oktober 2019 vond er in Rome (Vaticaan) een belangrijke bijeenkomst plaats voor mensen die nauw betrokken zijn met en bij het Amazone gebied in Zuid-Amerika. Enkele voorstelen in het eindrapport, gericht aan de Paus, waren: geschikte getrouwde mannen tot priester en vrouwen tot diaken te wijden.

Op 12 februari j.l. heeft de Paus gereageerd op dit eindrapport waarvan hij zegt dat wat daar in staat door moet gaan en dat hij dat wil begeleiden.

En waar gaat het dan over? Over het proces van ‘sàmen onderweg zijn’ (synodaliteit). Hierbij gaat het om hoe we met elkaar kunnen nadenken, leven, oplossingen zoeken voor vragen die we allemaal hebben. Daarbij gaat het niet om degene die het hardst kan roepen of het grootste gelijk schijnt te hebben vanwege zijn manier van praten. Nee. Het gaat dan niet om ‘mijn’ gelijk maar ‘ONS’ gelijk.

Klinkt dit vaag? Misschien wel. Wellicht is het ook teleurstellend voor hen die veranderingen in het celibaat hadden willen zien: concrete beslissingen, duidelijke praat! Maar de Paus spoort ons aan (nog) meer samen te gaan in een houding van luisterbereidheid die ons kan verrijken, uitdagen en inspireren. Dit proces is niet nieuw maar Paus Franciscus wil er wèl meer vaart en inhoud aan geven.

En dat begint hier bij ons. Vandaag.

…..misschien een goed voornemen voor de vasten?

 

René Graat mhm

pastoor

MAAKBAAR OF LEVEND GELOOF?

In onze ‘maakbare wereld’ wordt wel eens de indruk gewekt dat alles maakbaar is. Toegegeven: heel veel kùnnen we zelf maken. Kennis en wetenschap gaan steeds verder vooruit en de techniek staat zo te zien voor niets. Ik hoef daar geen voorbeelden van te geven; dan zou er geen einde komen aan dit artikeltje. We weten in ieder geval dat er maar weinig is dat we niet kunnen maken.

Er is heel veel wat we naar onze hand kunnen zetten. Heel wat mensen verdienen grof geld aan cursussen, boeken, tijdschriften, seminars en zo over hoe je geluk te pakken kunt krijgen. Kun je het geluk ook naar je hand zetten, zoals allerlei programma’s op je telefoon of op je computer?

Dit idee van maakbaarheid hoor ik ook nogal eens over godsdienst, over geloof: ik heb geen kerk nodig om te geloven: dat regel ik zelf wel.

Gelukkig leven we in een land waarin je ongehinderd je eigen geloof in elkaar mag en kunt knutselen. Maar hoe zit het dan met het christelijk geloof? Dat is geen systeem, organisatie, set van gedragsregels al dan niet samengesteld door een groep creatieve geesten. Het christelijk geloof (dat je meestal beleeft volgens een jou bekende traditie, zoals de katholieke, de protestantse, de anglicaanse, de hervormde, enz.) is, voor mij, vooral leven in vertrouwen op Christus, Jezus Christus. Hij nodigt uit tot een relatie. Daarop zeg je: ja of nee. Of misschien: af en toe, zo van LAT. Mocht je ‘ja’ zeggen, dan begin je aan een tocht door het leven samen met Hem.

Een relatie beleef je, die timmer je niet eenzijdig – alleen – in elkaar. Dan wil je te weten komen wie die ander is, daarom ga je naar hem of haar op zoek.

Als je op zoek wilt gaan naar Jezus Christus dan zou je dààr kunnen beginnen waar hij zich kenbaar gemaakt heeft: in het Evangelie. En dat kun je lezen. Ook digitaal. En erover nadenken.

René Graat mhm

pastoor

BETROKKENHEID

Goede wensen (zoals bijvoorbeeld aan het begin van een nieuw jaar) klinken hol als er geen mensen en/of middelen zijn om ze waar te maken. Zo wens ik ons een zinvol jaar toe in onze gemeenschappen die door christelijk geloof geïnspireerd zijn. Veel van wat ze zeggen, denken of doen – en laten – wordt bewust of onbewust ingegeven vanuit het christelijk gedachtegoed en normen en waarden die daaruit voortkomen.

Onze bisschop Harrie Smeets, ziet vooral nieuw leven in ons bisdom (De Limburger, 18 dec. j.l. p.10). Daarbij sprak hij over allerlei tekenen van leven, “zaaigoed”. Op 9 december heeft hij daar uitvoerig over gesproken in Rolduc – en dat heb ik gehoord want ik was erbij.

Daarbij sprak hij o.a. over de betrokkenheid van onze Jonkheden. Toen hij op 29 juni j.l. in ons Cluster was, heeft één van ónze kapiteins hem duidelijk gemaakt waar het over gaat bij de Jonkheid. In Rolduc had hij het daar, tot mijn trots, ook over! Deze betrokkenheid bij onze gemeenschappen is te zien bij onze Jonkheden.

EN ze gaat verder: heel wat mensen zetten zich in voor het goed van hen die hulp kunnen gebruiken en die van veraf komen (onze Franciscusgroep) of voor hen die bij elkaar willen komen in onze Hoeskamers. We hebben heel wat verenigingen die vaak als cement zijn in onze dorpen want ze verenigen mensen en maken blij, bijvoorbeeld met muziek. Hoeveel tijd besteden die muzikanten wel niet aan het instuderen van zang en muziek! Zo kunnen we ook ons geloof vieren: onze Eucharistievieringen, gezins- en kindervieringen, Doopsels, Vormsel, Bronk, Eerste Communie. Hoe veel mensen zetten zich hier voor wel niet in? Tijdens de voorbereiding van het Doopsel en de Eerste Communie zijn heel wat mensen betrokken bij de begeleiding van de ouders en hun kinderen.

Betekent dit dat alles koek en ei is? Als ik hier ‘ja’ op zou zeggen dan had ik mijn kop wel goed in het zand zitten! Er is nog ruimte genoeg voor verdieping in de catechese, de dienstverlening, liturgie en de gemeenschapsopbouw. Zo gauw we vinden dat we alles op een rij hebben en niets meer te verbeteren en te verdiepen hebben dan zal de achteruitgang beginnen. Als je met een bootje stroomopwaarts wilt gaan maar je roeit niet, dan ga je achteruit. Op een (roei)vijver is dat natuurlijk niet het geval. Maar daar kun je ook niet veel kanten uit.

René Graat mhm

pastoor

OOK “OORLOG” IN CLUSTER TERLINDEN ?

Pasgeleden stond in een dagblad een artikel over de oorlog voor/tegen Piet en Kerstmis. U kent dat vast: mensen die voor of tegen een zwarte/gekleurde/roetveeg Piet zijn en hen die vinden dat er wel of geen verwijzing gemaakt dient te worden naar Kerstmis als het – in deze tijd – gaat om de aanprijzing van seizoensproducten.

Wat me daarbij diep aan het denken zette, was de uitspraak die ik nogal eens lees of hoor: “ze nemen het ons allemaal af”. Wat? tradities? erfgoed? geloof? eigen cultuur? Als we daarover een loopgraven oorlog willen gaan voeren (of blijven voeren?) dan stel ik dit voor: laten we eerst eens bedenken waar het eigenlijk om gààt (om niet dezelfde fouten te maken als de generaals van de eerste wereldoorlog).

Het feest van Sint Nicolaas is al heel oud. Het ging en gaat erom kinderen blij te maken (“en de luien te vermanen”).

Wie kan ons dat afnemen?

De boodschap van Kerstmis gaat nog veel verder. Dan denken we aan de compassie van God met ons. Zijn mee-leven, mee-lijden, mee-voelen met ieder van ons. Dat kan ik niet uitleggen maar ik voel dit wèl. Als ik dit niet zou voelen, dan zou ik het ook niet met jullie kunnen delen.

Wie kan ons dat afnemen?

Gaandeweg in mijn leven heb ik wèl ontdekt dat ik Gods compassie beter voel als ikzelf met mijn medemens mee-voel, mee-lijd, mee-leef. In die mate dat ik hem of haar afbreek door mijn woorden, mijn oordeel of houding en vooral mijn onverschilligheid, ben ik me ook minder bewust van Gods compassie en liefde voor mij.

Wie kan ons dat afnemen?

Gegarandeerd zullen mensen denken: “Hey, Graat, word eens wakker voor de realiteit!” Aan hen wil ik zeggen: samen met vele anderen, bijvoorbeeld met christenen, probeer ik een realiteit te beleven die ons verder brengt, de loopgraven uit, op weg naar een gezamenlijke toekomst.

Ik hoop en bid dat deze decembermaand een uitnodiging én uitdaging mag zijn om de echte boodschap van beide feesten te hernieuwen.

Wie kan ons dat afnemen?

Zo kan de fundamentele en de meest herkenbare eigenschap én boodschap van Jezus Christus, compassie, verder leven in zijn volgelingen, de christenen.

Gezegende feestdagen van Sinterklaas en Kerstmis wens ik u allemaal,

René Graat mhm

pastoor

GLAD IJS?

Leven wij christenen anders dan niet-christenen?

Alleen al door deze vraag te stellen waag ik me wellicht op spekglad ijs. Ik zou namelijk de indruk kunnen geven dat christenen beter zouden zijn dan niet-christenen. Maar maakt u zich geen zorgen: Jezus Christus (van hem komt het christendom) zei duidelijk: “Ik ben niet gekomen om rechtvaardigen te roepen maar zondaars” (Marc.2,17). Het klopt dus niet als je denkt dat het er bij christenen om draait dat zij beter zijn dan de anderen. Ze zijn wél mensen die zich bepaalde daden, een houding, een manier van doen en spreken eigen willen maken: die van Jezus Christus wiens naam ik draag: christen, iemand van Christus; iemand die in hem gelooft, vertrouwen heeft in hem.

Dat kan alleen als je iets van hem weet en hem kent. Hoe is dat mogelijk? Hij loopt toch niet meer rond hier in onze buurt. Bovendien maakt zijn grondpersoneel er soms een puinhoop van door hun gedrag dat niets te maken heeft met de boodschap van Christus (kijk eens bij Mattheüs 18,6 wat hij te zeggen heeft over kindermisbruikers). Maar wat verkeerde mensen gedaan hebben, wie zij ook mogen zijn, kan toch geen reden voor mij zijn om christelijke waarden over boord te kieperen?

Hierover blijven praten kost negatieve energie.

Dat is jammer: we zouden onze energie kunnen steken in een zoektocht naar positief denken, tolerantie, empathie (inlevingsvermogen). Voor iemand die zich christen noemt, kan deze zoektocht gemaakt worden met behulp van het Evangelie. Een oud boek, zegt u? – niet van deze tijd? Iemand die dit laatste zegt heeft het Evangelie nog niet (goed) gelezen. Of vindt de toepassing ervan te moeilijk en schuift het daarom weg. Het Evangelie rustig lezen en erover nadenken – alleen of met anderen – geeft licht en zin aan je leven.

Eigenlijk is het de grondslag van christelijk leven.

Dat is het voor mij al meer als vijftig jaar.

René Graat mhm

Pastoor

BEVRIJD VAN…… – OM IN VRIJHEID TE ……..?

Tijdens een bijeenkomst ter gelegenheid van het 75 jaar bevrijdingsfeest, in het Gemeentehuis van Eijsden-Margraten, ontmoette ik een 96-jarige Amerikaanse veteraan, meneer Brown. Hij had gediend bij een tank eenheid. In Normandië was hij aan land gekomen om te eindigen in Berlijn.

Hij vertelde me: “Toen ik hier van dorp naar stad en steeds verder trok voelde ik me echt niet als een bevrijder. Ik was hier om vijandige soldaten buiten gevecht te stellen. Samen met m’n kameraden hebben we dat gedaan.”

Hij vertelde dit in alle oprechtheid, zonder franjes. En toen keek hij me aan en ging verder: “Gaandeweg ontdekte ik wèl iets anders: steeds vaker moest ik denken aan het verhaal van Kaïn en Abel (volgens de Bijbel de twee zonen van Adam en Eva – Gen. 4 –  Kaïn was jaloers op Abel en sloeg hem dood. Toen God hem vroeg waar Abel was, antwoordde Kaïn dat hij dat niet wist en zei daarbij ook: ik hoef toch zeker niet op mijn broer te passen?) Het antwoord van Kaïn beviel God helemaal niet”.

Meneer Brown ging verder en zei: “Ik begon me meer en meer verantwoordelijk te voelen voor de mensen die ik tegen kwam, want God wil wel degelijk dat we op elkaar passen – en dat probeer ik nog steeds te doen, ook vanuit de rolstoel waarin ik nu zit. Dat is mijn bevrijding.”

Wij vieren dat we 75 jaar geleden bevrijd werden van mensen die onze groot/ouders hùn wil probeerden op te leggen, hùn manier van denken, doen en laten. Zij werden bevrijd van angst, dwang en onzekerheid om zich in vrijheid weer voor elkaar te kunnen inzetten, op elkaar passen.

Het is mijn hoop en gebed dat, 75 jaar na de Bevrijding, alle marmeren, bronzen, houten, granieten en ijzeren oorlogsmonumenten en monumentjes, ons niet alleen herinneren aan onze bevrijders, maar dat ze ons vooral kunnen inspireren tot verantwoordelijkheid en inzet voor iedereen onder ons.

René Graat mhm

pastoor

ONS KERKHOF

Al kiezen veel mensen voor een crematie, er zijn ook een aantal die liever begraven willen worden. Dank zij een flinke groep vrijwilligers is dat in onze parochies (van het Cluster Terlinden) financieel goed mogelijk en bovendien ligt de begraafplaats er ook heel mooi en verzorgd bij.

Op dit ogenblik is dat niet helemaal het geval hier in Banholt.  Sinds enkele maanden zijn er vrijwilligers verschillende uren per week heel actief om de voetpaden weer zo neer te leggen dat je er weer veilig en gemakkelijk overheen kunt lopen. Bovendien krijgt het grasperk ook een opknap beurt. Maar daarvoor moet eerst het oude afsterven voordat het nieuwe een groeikans krijgt. Zodoende ligt het kerkhof er NU niet zo florissant bij.

Sommigen vinden dat het allemaal wel lang duurt. We hadden het natuurlijk veel vlugger kunnen doen door een bedrijf in te huren maar dan had het ons allemaal wel veel geld gekost.

Als u wilt vergelijken wat het kost bij ons en bij een openbare begraafplaats, dan moet u dat zelf maar eens zoeken op het internet. Ik weet zeker dat u verrast zult zijn.

Daarom wil ik hier alle mensen bedanken die zich vaak en hard inzetten om aan onze dierbare overledenen een eervolle en mooie omgeving te bieden bij hun laatste rustplaats. Afgezien van het financiële plaatje bestempelen zij, door arbeidzame inzet, dit kerkhof inderdaad als ONS kerkhof en niet als een anonieme openbare begraafplaats.

Zij zorgen er voor dat onze gemeenschap een gemeenschap blijft – ook over de dood heen.

René Graat mhm

pastoor

KINDEREN – VRIJWILLIGERS

Het wordt steeds moeilijker om kinderen te vinden die een paar jaren misdienaar willen zijn. Enkele keren per maand worden ze dan gevraagd om een bijdrage te leveren aan vieringen in de kerk. Velen onder ons vinden het mooi en zinvol als kinderen op deze manier meeleven en -doen met onze gemeenschap waarvan ze bij hun doopsel lid geworden zijn en bij hun Eerste Communie zijn ze bekend geworden: ze hebben zich voorgesteld aan ons in de voorstellingsmis. 

Op het communiefeest vraag ik de communicantjes of ze misdienaar willen worden. Dan zijn er maar weinig die ‘ja’ zeggen, minder als, pak weg, zes, zeven jaar geleden. Natuurlijk ben ik op de eerste plaats blij met die jongens en meisjes die ‘ja’ zeggen en hun inzet betekent veel voor mij. 

Waar gaat het dan nog meer om? De kinderen die de Eerste Communie deden, hebben kunnen zien en merken hoeveel mensen zich inzetten voor en bezighouden met de voorbereiding op die dag: catechese, voorstellings- en gezinsmissen, Palmpasen, repetities, teksten maken, boekjes opmaken, eventuele versieringen in de kerk, organisatie en begeleiding van de kinderkoortjes, enz. Dit wordt allemaal gedaan door vrijwilligers. Dank zij het werk van vrijwilligers beleven we veel mooie gebeurtenissen in onze dorpen. 

Willen we dat dit blijft doorgaan? 

Vaker als eens hoor ik van ouders: we kunnen onze kinderen niet dwingen om bij deze of gene vereniging, club, beweging of wat dan ook te gaan. Natuurlijk. Maar is zwijgen dan de enige optie? Moet je kind het dan maar zelf uitzoeken? Niemand voedt zichzelf op. Ook kinderen niet. Wat is er mis met een bemoedigend woord, een aansporing, een schouderklopje, een gesprek, een voorbeeld geven? Als het kind geen zin heeft om naar school te gaan, wat dan….? Maar ik heb ook gehoord: als ons kind wel eens geen zin heeft naar het voetbal te gaan, of de harmonie/fanfare, het Mis dienen, of welke club dan ook, dan wijzen we hem/haar erop dat er aan een keuze consequenties vast zitten: andere mensen rekenen erop dat je ook komt. 

Stadsmensen zeggen wel eens: in de dorpen bestaat dag nog (gemeenschapszin en verenigingsleven) alsof het alleen een erfenis uit het verleden is. Veel mensen onder ons vinden deze manier van deelnemen aan de maatschappij een waardevolle invulling van hun leven – en willen dit. 

Daarvoor is wèl bereidheid, inzet, geduld en zo nodig.

En waarom niet jong geleerd? 

 

Ik wens u en jullie allemaal een energie gevende vakantie toe. 

René Graat mhm

pastoor