AFSCHEID

Per 1 september 2020 werd ik benoemd tot pastoor van Banholt, Noorbeek en Reijmerstok. Spoedig kwam daar Scheulder bij. Een wonderlijke en niet gemakkelijke tijd, alles werd bepaald

door corona! Mijn voorganger, de geliefde pastoor Graat is er in april aan gestorven.

Begin 2021 was er zelfs geen carnaval, maar gelukkig komt aan alles een eind! Het Bisdom zat niet stil: Mheer en Sint Geertruid kwamen erbij en inmiddels Margraten en dus kapelaan Dassen en daarna Cadier en Keer en Bemelen en weer een kapelaan: Horstman.

Het was wennen voor iedereen, maar ik heb respect voor de wijze waarop iedere parochie zich heeft aangepast, met name de roosters. Als u ziet hoe dit leidt tot hele ingewikkelde compromissen in andere verbanden en hoe soepel bij ons de roostercommissie verloopt, mag u daar trots op zijn.

Ik ben hier altijd graag geweest, maar de gezondheid ging al ruim twee jaar achteruit. Tenslotte was ik de laatste twee maanden zelfs niet in staat om meer te doen dan heel veel slapen en wat lezen op de computer enzovoorts.

Als je zo moe bent, is alles te veel.

Ik zit in de laatste fase van mijn leven en weet dat ik spoedig zal sterven, maar schrik niet: Ik verheug mij er op, dat die belofte van Jezus waar wordt en de Hemel wacht en zeker de ontmoeting met Maria, waar ik mijn leven lang zoveel steun van heb gehad.

Per 1 augustus vervalt mijn pastoorsbenoeming en zal kapelaan Dassen tijdelijk mij vervangen, tot dat er een nieuwe pastoor is benoemd. Gelukkig mag ik hier in Banholt van het Kerkbestuur tot mijn dood blijven wonen.

Ik dank u allen voor het in mij gestelde vertrouwen en beloof u voor u en het gehele Parochieverband met de prachtige naam heilige Carlo Acutis te bidden!

Pastoor Tervoort

PS: wilt u contact met mij, mail of app. En bel niet: Ik slaap op de meest vreemde momenten op een dag en dan zou u mij wakker kunnen bellen.

ASSISI: WAAR HEILIGEN BLIJVEN SPREKEN

Eind mei reisde ik voor een kort bezoek naar Assisi, de stad van de heilige Franciscus, de heilige Clara en tegenwoordig ook van de jonge heilige Carlo Acutis. Het doel van de reis was bijzonder: namens onze parochiefederatie mocht ik een reliek van de heilige Carlo Acutis in ontvangst nemen. Toch bleek al snel dat deze korte bedevaart meer zou worden dan een praktische opdracht. Assisi is een plaats die je niet onberoerd laat. Al bij aankomst valt de bijzondere sfeer van de stad op. Tegen de helling van de Monte Subasio in het mooie landschap van Umbrië, lijken de eeuwen hier nog tastbaar aanwezig. Smalle straatjes, oude kerken en eenvoudige pleinen vertellen het verhaal van mensen die zich door God hebben laten raken. Velen ervaren Assisi als een plaats van vrede en gebed. Ook vandaag nog komen pelgrims van over de hele wereld naar deze stad om er stilte te zoeken, hun geloof te verdiepen of om van de bijzondere sfeer te proeven. Dit jaar heeft Assisi bovendien een bijzondere betekenis vanwege het Franciscusjubileum. Op verschillende plaatsen wordt stilgestaan bij het leven en de nalatenschap van de heilige Franciscus. Meer dan acht eeuwen geleden koos hij voor een leven van eenvoud, armoede en vertrouwen op God.

Zijn boodschap van vrede, broederschap en zorg voor de schepping spreekt nog altijd mensen van alle leeftijden aan.

Ook de heilige Clara is in Assisi overal aanwezig. In de basiliek die haar naam draagt, wordt haar lichaam bewaard. Daar wordt zichtbaar hoe haar leven nauw verbonden was met dat van Franciscus. Met grote moed koos zij voor een leven van gebed

en toewijding aan Christus. In de stilte van deze plaats wordt voelbaar hoeveel kracht er kan uitgaan van een leven dat volledig op God gericht is. Het hoogtepunt van mijn bezoek was de ontmoeting met de heilige Carlo Acutis. In de kerk van de Heilige Maria de Meerdere rust zijn lichaam in een schrijn.

Wie hem daar ziet liggen, ziet geen figuur uit een ver verleden, maar een jongere van onze tijd, gekleed in jeans, sportjasje en sportschoenen. Juist dat maakt indruk. Carlo laat zien dat heiligheid niet iets uitzonderlijks is voor enkelen, maar een roeping die ook vandaag mogelijk is. Zijn liefde voor de eucharistie en zijn verlangen om anderen dichter bij Jezus te brengen, blijven velen inspireren. Met grote dankbaarheid mocht ik van bisschop Mgr. Felice Accrocca een reliek van de heilige Carlo Acutis ontvangen voor onze parochiefederatie. Het is een zichtbaar teken van verbondenheid met deze jonge heilige en met de Kerk van Assisi. Tegelijk herinnert een reliek ons eraan dat heiligen geen verre voorbeelden zijn, maar geloofsgenoten die ons voorgingen en die ons nog steeds kunnen helpen om Jezus Christus te volgen.

Bij de graven van de heiligen heb ik eucharistie mogen vieren en gebeden voor allen die in onze parochiefederatie H. Carlo Acutis wonen, werken en leven. Vooral voor hen die op de proef worden gesteld door ziekte, pijn, ouderdom, verdriet of zorgen.

Toen ik Assisi weer verliet, nam ik meer mee naar huis dan een reliek alleen. Ik nam ook iets mee van de vrede die deze stad uitstraalt, van het geloof van de heilige Franciscus en de heilige Clara, en van het enthousiasme van de heilige Carlo Acutis. Assisi heeft een bijzondere spirituele kracht. Het is een plaats waar de hemel soms dichterbij lijkt en waar je opnieuw ontdekt dat het evangelie niet alleen iets is van vroeger, maar ook vandaag geleefd kan worden. Moge de heilige Franciscus, de heilige Clara en de heilige Carlo Acutis ons blijven begeleiden op onze eigen weg van geloof, hoop en liefde.

Kapelaan Dassen

 

LIEFDE, VERGEVING, VERTROUWEN

Als we het laatste moment zien van Jezus aan het kruis, wordt beschreven dat de soldaten, die Jezus aan het kruis hebben geslagen, Hem ook nog bespotten en uitlachen: Hoe diep kan een mens afzakken!

En dan de reactie van Jezus: “Vader, vergeef het hun, ze weten niet wat ze doen.” Liefde en vergeving als antwoord op liefdeloosheid! En dat is de hele boodschap van Jezus.

En dan de huidige praktijk: Sla een krant open, zet de tv aan, alleen maar haat en nijd, roepen om wraak, goedkeuren van boosheid en, wat misschien nog erger is: Je mond houden als mensen oproepen tot haat en geweld! De beelden van het geweld rond het asielzoekerscentrum in Loosdrecht, spreken voor zichzelf. Maar wat nog veel erger is: Waar blijven de mensen, die serieus Jezus willen volgen: Zien we kerkgangers hun stem verheffen tegen onrecht? Of zwijgen wij, misschien wel omdat we het er mee eens zijn?

Hoe spreekt u over asielzoekers? Denkt u dat als er overal vrede zou zijn, voedsel en een dak over het hoofd, er mensen hun toevlucht zouden zoeken hier in Nederland? Denkt u dat het gooien van vuurwerk naar een opvang van asielzoekers ooit door Jezus zou worden goedgekeurd? Maar toch laten veel mensen zich meeslepen in deze liefdeloosheid.

Uitdrukkelijk zou ik u het volgende willen vragen: Als u de komende tijd de Heilige Communie ontvangt, dus een wordt met de Liefde Zelf, sta dan eens stil bij uw eigen spreken, denken en handelen, met name ten aanzien van geweld en gebrek aan vergeving!

Sta stil bij de vraag wat u kunt betekenen voor onze wereld: Zijn er mensen, die mijn vergeving nodig hebben, Wat verwacht Jezus van mij? Denk aan Petrus, die aan Jezus vroeg: “Heer hoe vaak moet ik de ander vergeven, zeven keer?” En Jezus zei: “Nee, Petrus zeventig keer zeven keer!”

Wij vieren weer het Hoogfeest van Pinksteren, het feest van de Heilige Geest, de Geest die ons iedere keer zachtjes influistert: Wat zou Jezus doen? Zullen wij die stem eens positief beantwoorden?

pastoor Tervoort

ROEPING

Onlangs vierden we in onze kerken roepingenzondag (www.roepingenzondag.nl). Dit jaar waren er in onze parochiefederatie twee priesterstudenten van Rolduc (www.rolduc.nl) te gast. Ze deelden met ons hun roepingsverhaal.

Als mensen roepen, is het meestal om te vragen: “Ik heb je nodig”. Als God roept, is het omgekeerd. Hij roept niet om ons iets te vragen, al lijkt het op het eerste gezicht wel zo. God roept om iets te geven. Bijvoorbeeld: “Komt allen tot Mij die gebukt gaan onder zware lasten en Ik zal jullie rust en verkwikking schenken.” (Mt. 11,28).

In ons digitale communicatie-tijdperk lijkt Gods roepende stem soms verloren te gaan. Daarom hebben we mannen en vrouwen nodig die Gods boodschap willen doorgeven in deze wereld. God roept ook mensen in de 21e eeuw. Probeer daarom de eigen roeping te ontdekken en “Leef een leven dat de roeping waard is die je hebt ontvangen” (Ef .4,1). Zowel in de Kerk als daarbuiten. Een roeping is te ontdekken door in alle stilte te luisteren naar Gods stem, die doorklinkt in het hart.

Maar hoe is het eigenlijk met roepingen uit onze parochies? Hoe lang geleden is het dat onze parochie voor het laatst een roeping in de Kerk heeft voortgebracht? En wat zegt dat over de vitaliteit van onze parochies? En over ons? Bidden we wel om roepingen? Of denken we het zonder roepingen ook te kunnen redden? Laten we hopen en bidden dat er zich ook hier in ons midden steeds weer mensen antwoord durven geven op hun roeping en zo onze parochies gaande houden.

Kapelaan Dassen

ZALIG PASEN!

Tijdens de Eerste Communie les hadden we het over de dood van Jezus aan het kruis en dat Hij daarna in een graf werd gelegd. Maar dat Hij daarna met Pasen weer levend is geworden. Een jongen vroeg hoe dat mogelijk was. Ik antwoordde dat Jezus geen gewoon mens was, maar de Zoon van God. “O ja, dat was ik even vergeten”, zei hij.

Ik moest in mijn binnenste lachen: Het klonk zo natuurlijk, zo logisch. En ik dacht: Wat zou het een zegen zijn, als dit antwoord ook door een volwassene als een vanzelfsprekendheid zou worden gegeven. Het leidt mij tot de vraag aan u: Bent u wel eens bezig in uw gedachten over de vraag: Wie is Jezus voor mij?

Bidt u wel eens tot Hem: Heer, laat mij u beter leren kennen?

Toch is dat de vraag waarom het draait: Hij is Mens en God tegelijk: Zoals een mens heeft Hij geleden aan het kruis, geleden aan de slechtheid en de haat van de mensen, die Hem dit aandeden. Daar tegenover heeft Hij in Zijn hele leven ons alleen maar voorgeleefd dat het alleen maar draait om de liefde en de vergeving: het Goddelijke antwoord op ons menselijk getob.

Iedere dag besef ik wat het toch een zegen is, dat Hij ons heeft beloofd om met ons te zijn, ons te willen steunen als we het moeilijk hebben. Ik zie Hem wel eens in mijn gedachten glimlachen als we hier weer zo typisch menselijk stuntelen in onze omgang met elkaar; ik zie ook Zijn grote verdriet, als wij het leven maken tot een hel voor elkaar.

Iedere keer mogen We Zijn liefde herkennen in dat grote Sacrament, dat Hij ons geeft in de Heilige Communie: “Ik geef Mij weer letterlijk aan jou uit pure liefde ” Laten wij de tijd weten te vinden om Jezus ècht beter te leren kennen en zeker met Pasen: Als Mens geleden en gestorven, maar om te verrijzen: Hemel en aarde raken elkaar in Hem!

Ik wens u allen dat blijde geloof toe en dus een Zalig Pasen!

pastoor Tervoort

Dank jullie wel!

Het jaar 2026 is uitgeroepen tot het jaar van de vrijwilliger.

Dat maakt ons extra bewust van al die trouwe krachten in onze dorpsgemeenschap. Achter een goed voorbereide viering, een verzorgde kerk of een luisterend oor bij een zieke, staan mensen die hun tijd, aandacht en talenten schenken zonder er iets voor terug te verwachten..

Vrijwilligerswerk beperkt zich niet tot de muren van de kerk. Overal in onze samenleving zetten mensen zich belangeloos in: bij de voedselbank, in het buurtcentrum, bij de sportvereniging, in de zorg, bij het onderwijs, als bestuurder of door een buur te helpen met boodschappen.

Iedereen heeft talenten en mogelijkheden en vrijwilligerswerk is een manier om die gaven te delen. De één heeft een luisterend oor, de ander twee handige handen, weer een ander kan goed organiseren of mensen verbinden. We hebben ze allemaal nodig om een gemeenschap levend te houden.

Vrijwilligers zien waar hulp nodig is en kiezen ervoor om iets te doen. Niet uit verplichting, maar uit betrokkenheid, vanuit geloof, hoop of liefde voor de medemens. Het vrijwilligerswerk brengt veel goeds voor wie zich inzet. Het schept nieuwe contacten, vriendschappen en verbondenheid. Veel vrijwilligers ervaren dat zij zelf net zoveel ontvangen als zij geven: een dankbare glimlach, een goed gesprek, een moment van echte ontmoeting.

Graag wil ik iedereen die zich inzet, binnen én buiten de parochie, een hart onder de riem steken en bedanken, mede namens mijn collegae pastoor Tervoort en kapelaan Horstman. Uw werk is waardevol. U maakt het verschil. Uw tijd, uw aandacht en uw betrokkenheid maken de wereld om u heen warmer en menselijker. Blijf bouwen aan een gemeenschap waarin niemand er alleen voor staat.

Kapelaan Dassen

Historie negen kerken

Toen ik op 1 september 2020 pastoor werd van ons Parochieverband, telde het 3 parochies: Banholt, Noorbeek en Reijmerstok. Inmiddels zijn dat er negen! Negen parochies met allemaal hun eigen kerken en historie, allemaal de moeite waard en misschien eens goed om ons een beetje te verdiepen in die rijkdom, ik neem daarvoor als uitgangspunt de diverse jubilea, die de laatste jaren zijn gevierd.

In 2022 beginnen we met Sint Geertruid, een uniek jubileum: 800 jaar parochie. Hoezo uniek?, zult u vragen, maar het verkrijgen van parochierechten was niet vanzelfsprekend. Noorbeek bijvoorbeeld, de kerk even oud als Sint Geertruid, hoorde honderden jaren nog onder de Parochie Voeren. Met name financieel had het voordelen, wat je ook kunt zien aan de rijkere kunst van Sint Geertruid.

Banholt kreeg zelfs de parochierechten pas in 1938.

Dat Noorbeek en Sint Geertruid de twee oudsten zijn, het begin van de bouw was begin twaalfde eeuw, is nog goed te zien aan de resterende beginbouw: Niet in mergel, maar in breuksteen, maar snel ging men over op mergel. Kijk maar naar de muur naast de toren in Noorbeek en rechtsboven in het schip van Sint Geertruid.

In 2023 vierde Reijmerstok het honderdjarig bestaan van de kerk. Er was al een oudere, nog zichtbaar naast de kerk, momenteel een Bed and Breakfast. De huidige kerk is, zeker voor Limburg, in een unieke stijl: De Amsterdamse School!

Een stijl, ontstaan in Amsterdam, als reactie op allerlei stijlen, zoals de neogotische stijl van bijvoorbeeld het Centraal Station en Rijksmuseum. Reijmerstok is een heel gaaf voorbeeld: Ook in het interieur is de stijl goed terug te vinden tot en met de banken, kandelaars en de wierookvaten aan toe. Van buiten zie je de speelsheid van het metselwerk en de eigenheid van de toren! Dit allemaal dankzij de royale steun van de Kasteelheer van Gulpen.

In Margraten herinnert een plaquette op de voorgevel van de kerk aan de Nieuwbouw van de kerk, intussen om en nabij honderd jaar geleden: Evenals in Cadier en Keer werd de kerk door de groei van het dorp veel te klein. De toren en de absis of priesterkoor uit de Middeleeuwen werden gehandhaafd, maar in het midden kwam een nieuwe kerk in de andere richting. Met name van buiten is dit nog goed te zien. Door het handhaven van de oude absis is een mooie kapel ontstaan met een altaar ter ere van Onze Lieve Vrouw. Over het feest zult u nog horen.

Er zijn nog twee jubilea: Vorig jaar 150 jaar kerk Banholt en dit jaar 150 jaar kerk Mheer.
Maar die geschiedenis is zo mooi maar complex, dat ik daar een ander artikel aan zal wijden, vorig jaar is een boek verschenen over het schisma van Banholt van meer dan 500 pagina’s!

Ik hoop dat door dit stukje uw interesse in de historie van onze negen medeparochies is vergroot!

pastoor Tervoort

Zalig Kerstmis!

Ieder jaar met Kerstmis horen we weer het verhaal van de Kerstnacht, waarin de engelen zingen: “Vrede op aarde aan alle mensen van goede wil”
Vrede op aarde?

Hou toch op: We hoeven de krant maar te pakken of het journaal aan te zetten: Overal is er oorlog en geweld, om moedeloos van te worden, zelfs in het land, waar deze boodschap ooit als eerste klonk, waar het Palestijnse Bethlehem bezet wordt door Israel!

Moeten we nog wel deze boodschap verkondigen in deze gewelddadige tijd. Wij kunnen de boodschap ook anders begrijpen: Natuurlijk weet de Vader in de hemel wat wij mensen met ons leven doen: Ook in kleine kring zijn we vaak boos, hebben moeite om te vergeven en zeker om te vergeten. Maar ieder jaar zijn er ook duizenden voorbeelden van vergeving, van liefde. Geloven is blijven vertrouwen op de mensen van goede wil, zelf ook een mens van goede wil te zijn. Geloven in de onschuld van het Kind van Bethlehem, dat Zijn armpjes naar ons uitstrekt, zoals ieder kind, dat geboren wordt, Gazaan of Israëliër, geboren in Rusland of de Oekraïne en noem maar op!

God werd Mens om ons leven te delen tot en met de dood toe, als teken van vertrouwen in het goede, dat in iedere mens te vinden is. Laat u raken door die Boodschap van vertrouwen, van het geloof in de onschuld, die ook in ons, misschien diep verborgen, te vinden is.

Daarom durf ik u allen te wensen:
Een Zalig Kerstmis !

Pastoor Tervoort

EERBIED

Velen van u gaan, hoop ik, regelmatig ter Communie.

Heel eerlijk gezegd, schrik wel eens over de manier waarop dat gebeurt: Als een soort automatisme lopen de mensen naar voren, zelden de handen gevouwen, men steekt vaak maar een hand uit, en stopt de Heilige Hostie gedachteloos in de mond. Op de woorden “Lichaam van Christus” klinkt zelden het antwoord “Amen”.

Zoals u misschien weet, was ik een regelmatige pelgrim naar Lourdes en begeleidde zo’n derig bedevaarten. Iedere dag wordt dan met de groep de Eucharistie gevierd, onder andere

bij de grot. Maar een van de hoogtepunten is de Internationale Hoogmis in de Pius X Basiliek, een kerk waarin twintigduizend mensen passen. In alle talen wordt er samen gevierd! Vaak heb ik dan Communie mogen uitreiken en was ik altijd ontroerd door de eerbied waarmee al die mensen

uit heel veel landen de Communie ontvangen. Totdat er plotseling tussen de mensen door een arm met een hand verschijnt: Gegarandeerd een landgenoot! Ik schrok er altijd van: Wat een verschil!

Waar komt dit verschil vandaan? En dan komt toch de vraag naar voren: Geloven we nog wel dat wij in de Communie Jezus Zelf ontvangen? Hij die heeft gezegd: “Wie mijn Vlees eet en Mijn Bloed drinkt, blijft in Mij en Ik in haar of hem”.

Misschien een idee om als u ter Communie gaat, in een kort gebed vraagt “Heer, laat mij U in eerbied ontvangen”. Goed voornemen voor de Advent?

Ik wens u een mooie Advent toe !

pastoor Tervoort

SAMEN STERK

Sinds jaar en dag zijn de parochies in onze streek op zoek naar samenwerking. De laatste jaren zijn de parochies van Banholt, Bemelen, Cadier en Keer, Margraten, Mheer, Noorbeek, Reijmerstok, Scheulder en St. Geertruid zowel bestuurlijk als pastoraal, steeds meer naar elkaar toegegroeid in een samenwerkingsverband.

Hoe verschillend de genoemde negen parochies ook zijn, er is meer dat ons bindt dan wat ons scheidt. Samen kunnen we de krachten bundelen en staan we sterk bij de uitdagingen van onze tijd. Want we willen de sacramenten blijven vieren in onze kerken en de Christelijke boodschap van geloof, hoop en liefde blijven uitdragen. Immers: geloven gaat verder, ook in de 21e eeuw.

Wie alle parochies van ons samenwerkingsverband opsomt heeft de mond vol. Het is nu tijd geworden om de nieuwe parochiefederatie een naam te geven. Ons kerkbestuur heeft over deze nieuwe naam nagedacht, de parochiebesturen en de achterban om advies gevraagd en uiteindelijk een naam gekozen die is voorgelegd aan de bisschop. Dit alles met in het achterhoofd: wie of wat verbindt ons wezenlijk?

Op woensdag 3 december willen we de naam van onze parochiefederatie aan u presenteren tijdens een feestelijke bijeenkomst in Gemeenschapshuis Oos Heim te Margraten die begint om 19.30 uur.

De koffie staat voor u klaar. We vertonen die avond ook een documentaire (30 minuten) van filmmaker Henk Kroese. Hij heeft onze negen sacramentsprocessies prachtig in beeld gebracht.

Uiteraard is er die avond ook volop gelegenheid tot ontmoeting, u hoeft zich voor deze avond niet aan te melden. De leden van het kerkbestuur en het pastorale team nodigen u van harte uit. Graag tot dan!

Kapelaan Dassen