Onlangs vierden we in onze kerken roepingenzondag (www.roepingenzondag.nl). Dit jaar waren er in onze parochiefederatie twee priesterstudenten van Rolduc (www.rolduc.nl) te gast. Ze deelden met ons hun roepingsverhaal.

Als mensen roepen, is het meestal om te vragen: “Ik heb je nodig”. Als God roept, is het omgekeerd. Hij roept niet om ons iets te vragen, al lijkt het op het eerste gezicht wel zo. God roept om iets te geven. Bijvoorbeeld: “Komt allen tot Mij die gebukt gaan onder zware lasten en Ik zal jullie rust en verkwikking schenken.” (Mt. 11,28).

In ons digitale communicatie-tijdperk lijkt Gods roepende stem soms verloren te gaan. Daarom hebben we mannen en vrouwen nodig die Gods boodschap willen doorgeven in deze wereld. God roept ook mensen in de 21e eeuw. Probeer daarom de eigen roeping te ontdekken en “Leef een leven dat de roeping waard is die je hebt ontvangen” (Ef .4,1). Zowel in de Kerk als daarbuiten. Een roeping is te ontdekken door in alle stilte te luisteren naar Gods stem, die doorklinkt in het hart.

Maar hoe is het eigenlijk met roepingen uit onze parochies? Hoe lang geleden is het dat onze parochie voor het laatst een roeping in de Kerk heeft voortgebracht? En wat zegt dat over de vitaliteit van onze parochies? En over ons? Bidden we wel om roepingen? Of denken we het zonder roepingen ook te kunnen redden? Laten we hopen en bidden dat er zich ook hier in ons midden steeds weer mensen antwoord durven geven op hun roeping en zo onze parochies gaande houden.

Kapelaan Dassen

Het jaar 2026 is uitgeroepen tot het jaar van de vrijwilliger.

Dat maakt ons extra bewust van al die trouwe krachten in onze dorpsgemeenschap. Achter een goed voorbereide viering, een verzorgde kerk of een luisterend oor bij een zieke, staan mensen die hun tijd, aandacht en talenten schenken zonder er iets voor terug te verwachten..

Vrijwilligerswerk beperkt zich niet tot de muren van de kerk. Overal in onze samenleving zetten mensen zich belangeloos in: bij de voedselbank, in het buurtcentrum, bij de sportvereniging, in de zorg, bij het onderwijs, als bestuurder of door een buur te helpen met boodschappen.

Iedereen heeft talenten en mogelijkheden en vrijwilligerswerk is een manier om die gaven te delen. De één heeft een luisterend oor, de ander twee handige handen, weer een ander kan goed organiseren of mensen verbinden. We hebben ze allemaal nodig om een gemeenschap levend te houden.

Vrijwilligers zien waar hulp nodig is en kiezen ervoor om iets te doen. Niet uit verplichting, maar uit betrokkenheid, vanuit geloof, hoop of liefde voor de medemens. Het vrijwilligerswerk brengt veel goeds voor wie zich inzet. Het schept nieuwe contacten, vriendschappen en verbondenheid. Veel vrijwilligers ervaren dat zij zelf net zoveel ontvangen als zij geven: een dankbare glimlach, een goed gesprek, een moment van echte ontmoeting.

Graag wil ik iedereen die zich inzet, binnen én buiten de parochie, een hart onder de riem steken en bedanken, mede namens mijn collegae pastoor Tervoort en kapelaan Horstman. Uw werk is waardevol. U maakt het verschil. Uw tijd, uw aandacht en uw betrokkenheid maken de wereld om u heen warmer en menselijker. Blijf bouwen aan een gemeenschap waarin niemand er alleen voor staat.

Kapelaan Dassen

Ieder jaar met Kerstmis horen we weer het verhaal van de Kerstnacht, waarin de engelen zingen: “Vrede op aarde aan alle mensen van goede wil”
Vrede op aarde?

Hou toch op: We hoeven de krant maar te pakken of het journaal aan te zetten: Overal is er oorlog en geweld, om moedeloos van te worden, zelfs in het land, waar deze boodschap ooit als eerste klonk, waar het Palestijnse Bethlehem bezet wordt door Israel!

Moeten we nog wel deze boodschap verkondigen in deze gewelddadige tijd. Wij kunnen de boodschap ook anders begrijpen: Natuurlijk weet de Vader in de hemel wat wij mensen met ons leven doen: Ook in kleine kring zijn we vaak boos, hebben moeite om te vergeven en zeker om te vergeten. Maar ieder jaar zijn er ook duizenden voorbeelden van vergeving, van liefde. Geloven is blijven vertrouwen op de mensen van goede wil, zelf ook een mens van goede wil te zijn. Geloven in de onschuld van het Kind van Bethlehem, dat Zijn armpjes naar ons uitstrekt, zoals ieder kind, dat geboren wordt, Gazaan of Israëliër, geboren in Rusland of de Oekraïne en noem maar op!

God werd Mens om ons leven te delen tot en met de dood toe, als teken van vertrouwen in het goede, dat in iedere mens te vinden is. Laat u raken door die Boodschap van vertrouwen, van het geloof in de onschuld, die ook in ons, misschien diep verborgen, te vinden is.

Daarom durf ik u allen te wensen:
Een Zalig Kerstmis !

Pastoor Tervoort

Sinds jaar en dag zijn de parochies in onze streek op zoek naar samenwerking. De laatste jaren zijn de parochies van Banholt, Bemelen, Cadier en Keer, Margraten, Mheer, Noorbeek, Reijmerstok, Scheulder en St. Geertruid zowel bestuurlijk als pastoraal, steeds meer naar elkaar toegegroeid in een samenwerkingsverband.

Hoe verschillend de genoemde negen parochies ook zijn, er is meer dat ons bindt dan wat ons scheidt. Samen kunnen we de krachten bundelen en staan we sterk bij de uitdagingen van onze tijd. Want we willen de sacramenten blijven vieren in onze kerken en de Christelijke boodschap van geloof, hoop en liefde blijven uitdragen. Immers: geloven gaat verder, ook in de 21^e eeuw.

Wie alle parochies van ons samenwerkingsverband opsomt heeft de mond vol. Het is nu tijd geworden om de nieuwe parochiefederatie een naam te geven. Ons kerkbestuur heeft over deze nieuwe naam nagedacht, de parochiebesturen en de achterban om advies gevraagd en uiteindelijk een naam gekozen die is voorgelegd aan de bisschop. Dit alles met in het achterhoofd: wie of wat verbindt ons wezenlijk?

Op woensdag 3 december willen we de naam van onze parochiefederatie aan u presenteren tijdens een feestelijke bijeenkomst in Gemeenschapshuis Oos Heim te Margraten die begint om 19.30 uur.

De koffie staat voor u klaar. We vertonen die avond ook een documentaire (30 minuten) van filmmaker Henk Kroese. Hij heeft onze negen sacramentsprocessies prachtig in beeld gebracht.

Uiteraard is er die avond ook volop gelegenheid tot ontmoeting, u hoeft zich voor deze avond niet aan te melden. De leden van het kerkbestuur en het pastorale team nodigen u van harte uit. Graag tot dan!

Kapelaan Dassen

De oudere generaties onder ons kennen het misschien nog uit hun jeugd. Tegenwoordig kan dat niet meer, tenminste in de opvoeding.

Uit het nieuws weten we dat het regelmatig voorkomt. Dat jongeren of ouderen een pak slaag uitdelen, bij het uitgaan of in het verkeer. Ook hulpverleners krijgen ermee te maken. Ontzag voor hen schijnt soms plaats te hebben gemaakt voor degene die hulpverleners een pak rammel durft te geven.

Hoe komt dat toch? Vraagt menigeen zich af. Er zijn ongetwijfeld veel oorzaken aan te wijzen. We voelen aan dat er grenzen zijn aan “wat kan” en “wat mag”. Het zijn normen die uitvloeisels zijn van onze waarden. Maar het meegeven van gemeenschappelijke normen en waarden lijkt niet meer vanzelfsprekend. Het is voor iedere opvoeder een kunst om een goede balans te vinden tussen “pamperen” en temperen. Tussen kameraadschap en gezag. Tussen toegeven en grenzen stellen in de opvoeding en omgang met elkaar.

Onlangs raakte ik erover in gesprek met een vrouw. Ze zei: “Een mens zou iedere dag eens twee minuten stil moeten zijn om zichzelf onder ogen te komen en te zien: Wie ben ik? én Waar ben ik mee bezig? En om God onder ogen te komen en te vragen: “God, wie ben ik in Uw ogen?” Haar aansporing riep herkenning op met het gewetensonderzoek dat onderdeel is van de dagsluiting. En ze deed het mij voor. Het was twee minuten doodstil. Een verademing. Veel heilzamer dan een pak rammel.

Kapelaan Dassen