3 FEBRUARI 2021

Die datum zal in Noorbeek in ieders geheugen gegrift zijn.

1 Februari het Patroonsfeest van Sint Brigida gevierd, 2 februari Maria Lichtmis.

En dan is er niets meer te vieren: De kerk staat in brand!

Dankzij een opmerkzame voorbijganger, die rook zag en de zeer snelle aanwezigheid van de brandweer, bleef het gebouw bespaard.

Maar het prachtige altaar is volledig verwoest, het orgel zwaar beschadigd en de hele kerk beroet.

Er was een teken van hoop: Het beeld van St. Brigida evenals de versiering rond het beeld was onaangetast.

Zaterdag- en zondagmiddag daaropvolgend was de kerk open voor de parochianen.

Er zijn zo’n driehonderdvijftig mensen geweest, menigeen verliet de kerk met betraande ogen.

Hartverwarmend waren de reacties van zeer velen, die reageerden om hun medeleven te betuigen en hulp toe te zeggen.

We zijn al drukdoende om met medewerking van Verzekering, Bisdom, Monumentenzorg, Gemeente en vele deskundigen een plan op te stellen.

De vieringen worden gehouden in het Paviljoen.

Onze droom is om 1 februari 2022 het feest van St. Brigida weer in de kerk te vieren, weliswaar met een ander altaar, maar verder de kerk weer in volle glorie!

Dank voor het medeleven van de kerkgemeenschappen uit ons cluster.

Mag ik u vragen om te bidden voor de parochie Noorbeek?

 

pastoor Tervoort

 

CARNAVAL EN AVONDKLOK

Nu ik dit schrijf is net bekend geworden dat er een avondklok komt voor twee weken, met de mogelijkheid dat het verlengd kan worden.

Een noodzakelijke maatregel lijkt mij gezien de nieuwe virussen en alle gevolgen daarvan. Gisteren hoorde ik bijvoorbeeld, dat in een van mijn vorige parochies een oudere vrijwilligster er aan is gestorven en de dag erna haar zoon van vijftig jaar!

Maar het blijft een tegenstelling: Normaal zouden wij ons verheugen op 13 tot en met 16 februari, het feest dat we ons samen één voelen in gezelligheid, een glas bier, muziek, lachen om niets, enzovoorts. Het zit er dit jaar niet in. En ik vrees dat we het komende voorjaar nog veel moeten missen zoals de processies, de daarmee samenhangende kermissen en op sommige plaatsen het den-halen. Gisteravond hebben we in een gezamenlijke vergadering besloten de Eerste Communies te verplaatsen naar de maand september.

We hebben geduld nodig. Geduld en optimisme!

Dat is de hele boodschap van ons geloof: Uitkijken naar het goede, tenslotte de geweldige boodschap van Jezus: Het leven kan zwaar zijn, soms zelfs leiden naar het einde van dat leven: Maar tenslotte zullen we voorgoed het geluk vinden in de hemel.

Ik verwacht niet dat het één groot carnavalsfeest zal zijn met eeuwig lopende bierkranen (al lijkt mij het idee niet slecht, maar misschien gaat dat ook vervelen) het zal nog veel mooier zijn: Eeuwige liefde, geen tegenstellingen, iedereen gelijk in die liefde.

Ik verheug mij er op!

Maar nu nog even ons verheugen op de Carnaval van 2022!

 

pastoor Tervoort

2021

Wat zal het nieuwe jaar ons brengen?

Een vraag, die we ieder jaar stellen en met elkaar proberen te beantwoorden, al of niet met een glas in de hand met Oud op Nieuw.

Dat laatste is niet het geval: Het wordt geen feestelijk vieren en Nieuwjaars-ijeenkomsten zijn er niet.

Allen zullen wij onze verwachtingen hebben, met elkaar delend dat ene gemeenschappelijke: Laat het beter worden dan het het afgelopen jaar!

Iedereen heeft herinneringen aan het Oude Jaar, vaak bitter: Het afscheid van geliefden zonder veel dierbaren, persoonlijk ziek zijn, eenzaamheid, niets was hetzelfde.

Wie had dit verwacht toen we elkaar een Zalig 2020 wensten?

Sinds vier maanden ben ik uw nieuwe pastoor omdat uw zeer geliefde pastoor Graat aan corona is overleden.

Als mijn persoonlijke wens spreek ik uit dat het Nieuwe Jaar de gelegenheid mag bieden om elkaar weer te kunnen ontmoeten, lief en leed te delen en dat ik daardoor u mag leren kennen. Dat de gedeeltelijke lockdown van mijn pastoor-zijn wat wordt verruimd!

Ik wens u alle goeds toe, veel moed en optimisme.

Dat wij gericht blijven op elkaar in liefde en aandacht.

Van harte wens ik u een Zalig Nieuwjaar!

 

pastoor Tervoort

Kerstmis 2020

Het wordt geen Kerstfeest zoals andere jaren, zowel in de kerk als thuis wordt het met de Kerst anders dan we normaal verwachten.

Bij het denken hierover moet ik aan Maria denken. Zij ontroert mij altijd weer in het verhaal rond de geboorte van Jezus: Hoe zij negen maanden ervoor die onbegrijpelijke boodschap van de engel krijgt: “U zult Moeder van Gods Zoon worden.” En zij antwoordt met die diepgelovige woorden: “Mij geschiede naar uw woord.”

Wat heeft ze die maanden daarna gedacht en verwacht? We weten het niet.

Maar zeker niet dat ze op reis moest naar Bethlehem en zou bevallen van haar Goddelijk Kind in een stal. Een moeder wil het beste voor haar kindje en zeker geen voederbak als bedje!

Geen ouders, familie en vrienden op bezoek. Ze zal in plaats daarvan geen herders hebben verwacht.

We zien haar niet vragen of klagen in het evangelie, we lezen alleen maar die prachtige woorden: “En Maria overwoog alles in haar hart.”

Laten we het Kerstfeest vieren met Maria: Ga eens wat vaker staan bij de kersstal, laat u ontroeren door het beeld van het Kindje in de kribbe met naast Hem Zijn Moeder.

Laat u ontroeren naar de hierin liggende verwijzing naar alle moeders en kinderen die in de hele wereld misschien niet eens een dak hebben boven hun hoofd.

Bid gewoon een Weesgegroet en voel u getroost, zeker als u zich eenzaam voelt, in die prachtige, gelovige Vrouw, die Maria voor ons is.

Zalig Kerstfeest !

 

pastoor Tervoort

HET HOUDT MAAR NIET OP

Nu ik dit schrijf, zijn de strengere coronmaatregelen een week oud.

Toch stijgen de besmettingen nog, weliswaar iets minder snel als ervoor.

Een mens zou er moedeloos van worden.

Toch is het juist belangrijk om te proberen als gelovige dat niet te worden.

Het is een vreselijke ziekte, dat weten we allemaal:

Het is bijzonder wrang om nu uw pastoor te zijn omdat pastoor Graat eraan is gestorven.

Maar ook in Weert heb ik het van kortbij meegemaakt: De vader van mijn huishoudelijke

hulp is eraan gestorven en haar man zit nog steeds sinds maart in een zwaar traject van

revalidatie na zijn corona.

Maar moedeloosheid of boosheid helpt niet, integendeel: We kunnen het zien aan

de houding van de anti-groep, die scheldt, intimideert en mensen tegen elkaar opzet.

Gelovig zijn vraagt om vertrouwen in een God, die met ons meeleeft, die met ons meelijdt,

zoals Christus aan het kruis, die als het ware vanaf het kruis tegen ons zegt:

“Ik maak het woord mede-lijden letterlijk waar”

Geloven is attent zijn naar elkaar, rondkijken om ons heen, wie we kunnen steunen,

wie onze aandacht nodig heeft.

En voor elkaar bidden en dat ook naar elkaar uitspreken.

Ik wens u allen dat geloof en vertrouwen toe !

pastoor Tervoort

DE HOOP

De Hoop in ons is dat wat ons zegt dat leven sterker is, zoals de lente die onweerstaanbaar doorgaat en die geen angst met zich wil meedragen maar bomen groen maakt en vogels laat zingen,

De Hoop, dat zijn de leraren op school die hals over kop de school opnieuw moeten uitvinden, die nu misschien nog wel meer werk hebben als anders,

De Hoop, dat zijn de jonge mensen die, aanvankelijk blij met deze onverwachte “vakantie”, nu een gevoel van verantwoordelijkheid ontdekken voor hun scholing,

De Hoop, dat zijn al die ouders die creatief nieuwe bezigheden ontdekken voor hun gezin, nu thuis, en misschien “mobile-free” momenten weten te vinden zonder dat beeldschermen deze tijd-samen verstoren.

De Hoop, dat zijn al die mensen in witte, gele, groene, blauwe of doorzichtige jassen en pakken die dag en nacht klaar staan voor Corona – en andere – patiënten. En ook al die mensen die zorgen voor ouderen, mensen in de zorg, die zich zorgen maken over kwetsbaren, die kaartjes en tekeningen sturen naar ouderen die alleen zijn, of boodschappen voor hen doen.

Misschien kunnen we straks zeggen: Corona heeft ons geholpen om échte waarden van het leven en de gemeenschap te herontdekken. We hebben nu de tijd om daar eens over na te denken…

Missen werden uitgesteld. Voor sommigen onder ons is dit pijnlijk: we willen sàmen ons geloof vieren. Misschien kan deze beperking ons helpen de waarde van het persoonlijk gebed te herontdekken.

Rene Graat mhm,

pastoor

 

 

 

 

VAN BOVEN AF – OF SAMEN MET ELKAAR?

Ik hoor nogal eens de vraag of iets ‘mag’ in onze geloofsgemeenschap of tijdens een viering in de kerk. Dan word ik verondersteld te antwoorden met een duidelijk ‘ja’ of ‘nee’.

Al eeuwen lang is dit een kenmerk in de (rooms)katholieke kerk: vraag het maar aan iemand van ‘boven’ en dan heb je een duidelijk antwoord. Iemand die hoger geplaatst is, heeft meer ‘te zeggen’ en te beslissen. Dat is niet alleen het geval in de katholieke kerk, maar ook in het bedrijfsleven, op scholen, in het ziekenhuis en ga zo maar door.

Onze tegenwoordige Paus Franciscus schijnt daar toch anders over te denken. Hij lijkt te willen breken met deze eeuwenoude traditie volgens welke de Paus het laatste woord heeft, beslist en daarmee is de kous af. Hij heeft al eerder gezegd aan mensen (de (Duitse) bisschoppen, bijvoorbeeld) die het niet eens konden worden met elkaar en hem om een beslissing vroegen: gaat maar terug om de tafel heen en denk er nog maar eens goed over na. Sàmen.

In oktober 2019 vond er in Rome (Vaticaan) een belangrijke bijeenkomst plaats voor mensen die nauw betrokken zijn met en bij het Amazone gebied in Zuid-Amerika. Enkele voorstelen in het eindrapport, gericht aan de Paus, waren: geschikte getrouwde mannen tot priester en vrouwen tot diaken te wijden.

Op 12 februari j.l. heeft de Paus gereageerd op dit eindrapport waarvan hij zegt dat wat daar in staat door moet gaan en dat hij dat wil begeleiden.

En waar gaat het dan over? Over het proces van ‘sàmen onderweg zijn’ (synodaliteit). Hierbij gaat het om hoe we met elkaar kunnen nadenken, leven, oplossingen zoeken voor vragen die we allemaal hebben. Daarbij gaat het niet om degene die het hardst kan roepen of het grootste gelijk schijnt te hebben vanwege zijn manier van praten. Nee. Het gaat dan niet om ‘mijn’ gelijk maar ‘ONS’ gelijk.

Klinkt dit vaag? Misschien wel. Wellicht is het ook teleurstellend voor hen die veranderingen in het celibaat hadden willen zien: concrete beslissingen, duidelijke praat! Maar de Paus spoort ons aan (nog) meer samen te gaan in een houding van luisterbereidheid die ons kan verrijken, uitdagen en inspireren. Dit proces is niet nieuw maar Paus Franciscus wil er wèl meer vaart en inhoud aan geven.

En dat begint hier bij ons. Vandaag.

…..misschien een goed voornemen voor de vasten?

 

René Graat mhm

pastoor

MAAKBAAR OF LEVEND GELOOF?

In onze ‘maakbare wereld’ wordt wel eens de indruk gewekt dat alles maakbaar is. Toegegeven: heel veel kùnnen we zelf maken. Kennis en wetenschap gaan steeds verder vooruit en de techniek staat zo te zien voor niets. Ik hoef daar geen voorbeelden van te geven; dan zou er geen einde komen aan dit artikeltje. We weten in ieder geval dat er maar weinig is dat we niet kunnen maken.

Er is heel veel wat we naar onze hand kunnen zetten. Heel wat mensen verdienen grof geld aan cursussen, boeken, tijdschriften, seminars en zo over hoe je geluk te pakken kunt krijgen. Kun je het geluk ook naar je hand zetten, zoals allerlei programma’s op je telefoon of op je computer?

Dit idee van maakbaarheid hoor ik ook nogal eens over godsdienst, over geloof: ik heb geen kerk nodig om te geloven: dat regel ik zelf wel.

Gelukkig leven we in een land waarin je ongehinderd je eigen geloof in elkaar mag en kunt knutselen. Maar hoe zit het dan met het christelijk geloof? Dat is geen systeem, organisatie, set van gedragsregels al dan niet samengesteld door een groep creatieve geesten. Het christelijk geloof (dat je meestal beleeft volgens een jou bekende traditie, zoals de katholieke, de protestantse, de anglicaanse, de hervormde, enz.) is, voor mij, vooral leven in vertrouwen op Christus, Jezus Christus. Hij nodigt uit tot een relatie. Daarop zeg je: ja of nee. Of misschien: af en toe, zo van LAT. Mocht je ‘ja’ zeggen, dan begin je aan een tocht door het leven samen met Hem.

Een relatie beleef je, die timmer je niet eenzijdig – alleen – in elkaar. Dan wil je te weten komen wie die ander is, daarom ga je naar hem of haar op zoek.

Als je op zoek wilt gaan naar Jezus Christus dan zou je dààr kunnen beginnen waar hij zich kenbaar gemaakt heeft: in het Evangelie. En dat kun je lezen. Ook digitaal. En erover nadenken.

René Graat mhm

pastoor

BETROKKENHEID

Goede wensen (zoals bijvoorbeeld aan het begin van een nieuw jaar) klinken hol als er geen mensen en/of middelen zijn om ze waar te maken. Zo wens ik ons een zinvol jaar toe in onze gemeenschappen die door christelijk geloof geïnspireerd zijn. Veel van wat ze zeggen, denken of doen – en laten – wordt bewust of onbewust ingegeven vanuit het christelijk gedachtegoed en normen en waarden die daaruit voortkomen.

Onze bisschop Harrie Smeets, ziet vooral nieuw leven in ons bisdom (De Limburger, 18 dec. j.l. p.10). Daarbij sprak hij over allerlei tekenen van leven, “zaaigoed”. Op 9 december heeft hij daar uitvoerig over gesproken in Rolduc – en dat heb ik gehoord want ik was erbij.

Daarbij sprak hij o.a. over de betrokkenheid van onze Jonkheden. Toen hij op 29 juni j.l. in ons Cluster was, heeft één van ónze kapiteins hem duidelijk gemaakt waar het over gaat bij de Jonkheid. In Rolduc had hij het daar, tot mijn trots, ook over! Deze betrokkenheid bij onze gemeenschappen is te zien bij onze Jonkheden.

EN ze gaat verder: heel wat mensen zetten zich in voor het goed van hen die hulp kunnen gebruiken en die van veraf komen (onze Franciscusgroep) of voor hen die bij elkaar willen komen in onze Hoeskamers. We hebben heel wat verenigingen die vaak als cement zijn in onze dorpen want ze verenigen mensen en maken blij, bijvoorbeeld met muziek. Hoeveel tijd besteden die muzikanten wel niet aan het instuderen van zang en muziek! Zo kunnen we ook ons geloof vieren: onze Eucharistievieringen, gezins- en kindervieringen, Doopsels, Vormsel, Bronk, Eerste Communie. Hoe veel mensen zetten zich hier voor wel niet in? Tijdens de voorbereiding van het Doopsel en de Eerste Communie zijn heel wat mensen betrokken bij de begeleiding van de ouders en hun kinderen.

Betekent dit dat alles koek en ei is? Als ik hier ‘ja’ op zou zeggen dan had ik mijn kop wel goed in het zand zitten! Er is nog ruimte genoeg voor verdieping in de catechese, de dienstverlening, liturgie en de gemeenschapsopbouw. Zo gauw we vinden dat we alles op een rij hebben en niets meer te verbeteren en te verdiepen hebben dan zal de achteruitgang beginnen. Als je met een bootje stroomopwaarts wilt gaan maar je roeit niet, dan ga je achteruit. Op een (roei)vijver is dat natuurlijk niet het geval. Maar daar kun je ook niet veel kanten uit.

René Graat mhm

pastoor

OOK “OORLOG” IN CLUSTER TERLINDEN ?

Pasgeleden stond in een dagblad een artikel over de oorlog voor/tegen Piet en Kerstmis. U kent dat vast: mensen die voor of tegen een zwarte/gekleurde/roetveeg Piet zijn en hen die vinden dat er wel of geen verwijzing gemaakt dient te worden naar Kerstmis als het – in deze tijd – gaat om de aanprijzing van seizoensproducten.

Wat me daarbij diep aan het denken zette, was de uitspraak die ik nogal eens lees of hoor: “ze nemen het ons allemaal af”. Wat? tradities? erfgoed? geloof? eigen cultuur? Als we daarover een loopgraven oorlog willen gaan voeren (of blijven voeren?) dan stel ik dit voor: laten we eerst eens bedenken waar het eigenlijk om gààt (om niet dezelfde fouten te maken als de generaals van de eerste wereldoorlog).

Het feest van Sint Nicolaas is al heel oud. Het ging en gaat erom kinderen blij te maken (“en de luien te vermanen”).

Wie kan ons dat afnemen?

De boodschap van Kerstmis gaat nog veel verder. Dan denken we aan de compassie van God met ons. Zijn mee-leven, mee-lijden, mee-voelen met ieder van ons. Dat kan ik niet uitleggen maar ik voel dit wèl. Als ik dit niet zou voelen, dan zou ik het ook niet met jullie kunnen delen.

Wie kan ons dat afnemen?

Gaandeweg in mijn leven heb ik wèl ontdekt dat ik Gods compassie beter voel als ikzelf met mijn medemens mee-voel, mee-lijd, mee-leef. In die mate dat ik hem of haar afbreek door mijn woorden, mijn oordeel of houding en vooral mijn onverschilligheid, ben ik me ook minder bewust van Gods compassie en liefde voor mij.

Wie kan ons dat afnemen?

Gegarandeerd zullen mensen denken: “Hey, Graat, word eens wakker voor de realiteit!” Aan hen wil ik zeggen: samen met vele anderen, bijvoorbeeld met christenen, probeer ik een realiteit te beleven die ons verder brengt, de loopgraven uit, op weg naar een gezamenlijke toekomst.

Ik hoop en bid dat deze decembermaand een uitnodiging én uitdaging mag zijn om de echte boodschap van beide feesten te hernieuwen.

Wie kan ons dat afnemen?

Zo kan de fundamentele en de meest herkenbare eigenschap én boodschap van Jezus Christus, compassie, verder leven in zijn volgelingen, de christenen.

Gezegende feestdagen van Sinterklaas en Kerstmis wens ik u allemaal,

René Graat mhm

pastoor