Op deze datum valt dit jaar Aswoensdag. Is deze dag het einde van Carnaval of (ook) het begin van de Veertigdagen- of Vastentijd?

Ik wil niet gaan schrijven over hoe Vasten ‘vroeger’ in elkaar zat: we leven in 2017! Vasten betekent wèl: extra aandacht geven aan iets waar je normaal – of liever – niet aan toe komt maar iets dat wel goed voor jezelf en anderen kan zijn.

Niet lang geleden ging ik nog eens door wat teksten van Paus Franciscus. Zoals die van een toespraak die hij gehouden heeft voor kardinalen, aarts/bisschoppen, priesters die werkzaam zijn aan de Curie, de top ambtenaren van de katholieke kerk in Rome. Dat was vlak voor kerstmis in 2014. Daarin sprak hij over allerlei ziektes die hij bij hen had geconstateerd. Daarbij sprak hij o.a. over de ‘ziekte van mopperen en kwaadsprekerij’.

Ik dacht bij mezelf: wie de schoen past, trekke hem aan.

Misschien iets voor ons allemaal in de komende tijd: eens stil staan bij m’n eigen ‘ziekte’. “Het is”, zo schrijft de Paus, “de ziekte van laffe mensen die niet de moed hebben iets rechtuit te zeggen en die het in plaats daarvan achter de rug van mensen doen. Het zijn de verleiding en bekoring van de duivel die niet wil dat de Geest van vrede over ons komt.”

Als u dit ouderwetse leuterpraat vindt: ik geloof dat er wel degelijk ook een kwade macht in deze wereld is… En bidden we niet vaak zat: “…leid ons niet in bekoring…”

Een gevolg van mopperen en roddel is: pessimisme, zo schrijft de Paus in ‘De vreugde van het Evangelie’: “Ik ben het niet eens met doem profeten die de hele tijd rampen voorspellen alsof het einde van de wereld nabij is. Een kwalijke bekoring die ijver en inzet de kop indrukt is het defaitisme (een houding waarbij je zegt: waarom zou ik me nog druk maken – het dient toch nergens toe).

In deze tijd op weg naar Pasen zouden we eens kunnen nadenken over deze woorden van Paus Franciscus: mopperen, roddel en pessimisme zijn nooit ver weg.

Ze beginnen onschuldig, maar intussen…

We staan er niet alleen voor. We hebben allemaal de Heilige Geest ontvangen, of je je daar bewust van bent of niet. De Geest geeft positieve gedachten en ideeën als je daar om vraagt!

In dagen van rennen en jachten kost het moeite om jezelf eens wat stille tijd te geven (‘extra aandacht geven…’) om eens na te denken over de betekenis van de woorden van de Paus binnen je eigen leven.

Ik wens ons allen een deugddoende vastentijd.

René Graat, mhm

Pastoor.

Op de bisdomdag in oktober had onze bisschop Frans Wiertz het over zijn visie op de toekomst (kunt u in haar geheel lezen op www.bisdomroermond.nl ). Hij vergeleek onze geloofsgemeenschap met het Joodse volk onderweg door de woestijn van Egypte (het land waar ze als slaven leefden) naar het Beloofde Land (waar ze als volk van God, dus als vrije mensen zouden leven).

Die woestijn tocht was lang en moeilijk.

Maar ze werd mogelijk mede dank zij “oases” – plaatsen van eten en drinken – en van rust en nieuwe inspiratie. Zo hebben ook wij allerlei oase momenten: Bronk, Eerste Communie, verschillende vieringen in onze kerken, als die van onze patroonheilige, het Doopsel van een kind, het Vormsel, Inzegening van het Huwelijk, Jubilea daarvan enz..

Ik zou graag aan het begin van dit nieuwe jaar 2017 nog een oase willen voorstellen. Een oase waar ik niet zonder kan: bidden. Daarmee bedoel ik een persoonlijke band beleven met God in wie ik geloof, op mijn eigen manier. Het zijn voor mij momenten waarop ik helemaal mezelf kan zijn en waarin ik weet dat Hij bij me is. Als ik blijdschap, bedroefdheid, zorgen, boosheid, hoop en optimisme met Hem kan delen. Op Zijn manier geeft Hij me kracht, moed en inzicht om zinvol verder te gaan.

Ik weet dat Hij van me houdt – en ik wil van Hem houden. En dan is er heel veel mogelijk.

Is dit moeilijk? Helemaal niet! Wat moeilijk is, dat is tijd en stilte voor Hem vrij te maken.

Daarvan wens ik ons allemaal heel veel toe in het nieuwe jaar.

René Graat, mhm

pastoor

Op de bisdomdag van 15 oktober sprak onze bisschop Frans Wiertz over zijn toekomstvisie op de kerk in ons bisdom. Hij vergeleek haar met het Joodse volk op zijn uittocht van Egypte naar het beloofde land die 40 jaar duurde. Wat me opviel in de toespraak van de bisschop was dat er over het volk gesproken werd als een gemeenschap en niet zozeer als een organisatie. Op die reis hebben de mensen heel wat meegemaakt en zijn ze nogal wat hindernissen en moeilijkheden tegen gekomen.

Ook kwamen ze door oasen, vruchtbare plaatsen in de woestijn. Zonder die oasen is een tocht door de woestijn zowat onmogelijk omdat daar water te krijgen is en zonder water lukt het niet. Zo hebben ook wij die oasen nodig – en die zijn er: zangkoren, misdienaars, poets- en bloemsiergroepen, kerkbestuur, onderhoudsgroepen voor kerkhof en gebouwen, groepen voor hen die hulp nodig hebben, bijvoorbeeld de Franciscus groep, Jonkheid die zich inzet voor de Bronk, onze vieringen in de kerk of elders die door allerlei mensen mogelijk gemaakt worden en dan al die mensen die achter de schermen werken.

Velen uit onze geloofsgemeenschap zetten zich in voor het goed van anderen omdat ze dat willen en niet om ervoor betaald te worden. Het is goed om hier af en toe bij stil te staan en onze zegeningen te tellen. Waarom? Omdat deze mensen met hun inzet tekenen zijn van Gods liefde onder ons. Als je je hart daarvoor open zet, dan kunnen die mensen je inspireren.

Je kunt dat wel wegpraten door te zeggen: ze hebben toch niks anders te doen! Maar dat is wel heel kort door de bocht want ze zouden het ook kunnen laten. Niets en niemand verplicht hen om iets te doen voor een ander. Als die mensen goed doen, dan zou het best wel eens kunnen zijn dat ze dit doen met goede bedoelingen die God in hun hart legt.

Misschien hoeven we onze inspiratie niet zo ver te zoeken. Misschien zouden we ons minder zorgen over de toekomst maken als we nog beter om ons heen kijken naar mensen die goede voorbeelden geven – en dan die voorbeelden volgen. Ik weet dat er altijd wel wat op deze (en andere) mensen is aan te merken – maar zijn die negatieve gedachten soms geen smoesje om in je stoel te blijven zitten?

Op weg naar de toekomst zullen we wel moeten lopen. Zelf.

René Graat, mhm

pastoor

Er was eens een ongeboren tweeling. Toen ze langzaam in de baarmoeder groeiden werden ze zich – aanvankelijk nog vaag – van hun omgeving en hun eigen bestaan bewust.

Na enige tijd ontdekten ze ook elkaars bestaan.

Weken gingen voorbij.

Weken werden maanden.

Ze merkten allerlei veranderingen op in hun lichaam en hun beleven. Er waren – zo voelden ze duidelijk – veranderingen op komst. Ze begonnen met elkaar te spreken. “We zijn aan het veranderen,” zei de een, “Wat kan dat betekenen?”

“Dat betekent,” antwoordde de ander, “dat we geboren gaan worden.”

De twee rilden en werden bang.

Want ze wisten dat met de geboorte het leven hier ten einde was – en dat ze de veilige, warme wereld waarin ze nu leefden zouden moeten verlaten.

“Geloof jij eigenlijk in een leven ná de geboorte?”, vroeg de een.

“Jazeker”, sprak de ander, “daar geloof ik vast in. Ons leven hier is enkel gericht op onze groei en ontwikkeling, opdat we ons kunnen voorbereiden op het bestaan na de geboorte – en ook sterk genoeg zullen zijn voor dat bestaan.”

“Nonsens, dat bestaat toch niet”,  sprak de ander hem tegen. “Hoe moet dat er trouwens uitzien, zo’n ‘leven na de geboorte’?”

“Dat weet ik ook niet precies. Maar zeker zal het er veel lichter en helderder zijn dan hier. En misschien zullen we dan rond kunnen lopen en met de mond eten.”

“Wat een onzin!”, sprak zijn metgezel. “Rondlopen, dat gaat toch helemaal niet! En met je mond eten, wat een raar idee! We hebben toch de navelstreng die ons voedt. We hoeven dus niet naar ons eten op zoek te gaan – en bovendien is hij veel te kort om ons ruimte te geven om te lopen.”

“Toch weet ik zeker dat het kan. Het is allemaal alleen een beetje anders dan hier.”

“Maar er is nog nooit iemand teruggekomen van ‘na de geboorte’ ”, wierp de ander weer tegen. “Met de geboorte is dit leven ten einde. En het leven hier is alleen maar kwelling en duisternis. Als de zin van ons begin en onze ontwikkeling niets anders is dan dat het allemaal eindigt met de geboorte, dan is dit bestaan werkelijk absurd…”

“Dat geloof ik niet”, sprak de ander zacht. “Ook al weet ik niet precies hoe het leven na de geboorte eruit ziet, we zullen in elk geval onze moeder zien – en zij zal voor ons zorgen.”

“Moeder? Jij gelooft in een Moeder? Waar is ze dan?”

“Nou hier, overal om ons heen. Wij zijn en bestaan in haar en door haar. Zonder haar zouden we helemaal niet bestaan.”

“Wat een onzin! Van een ‘moeder’ heb ik nog nooit iets gemerkt of gezien, dus bestaat ze ook niet.”

“Toch, toch …”, zei de ander, terwijl hij zijn vinger op zijn mond legde. “Soms, als we stil zijn, kun je haar voor ons horen zingen. Of voelen hoe ze onze wereld streelt…”

Waarschijnlijk naar Henry Nouwen (Nederlands priester en schrijver, 1932 – 1996).

Al meer dan tien jaar geleden begonnen mensen uit onze omgeving na te denken en samen te overleggen hoe we kunnen samenwerken tussen parochies hier in de buurt: Banholt, Bemelen, Cadier en Keer, Eckelrade, Margraten, Mheer, Noorbeek, Reijmerstok en Sint Geertruid. Deze groep noemde zich: Cluster Plateau Margraten. Vanaf vorig jaar hebben we bekeken of het niet beter zou zijn om die groep van zoveel parochies te splitsen om zo te kunnen komen tot concrete samenwerking.

Daaruit is naar voren gekomen dat de drie parochies van ons Cluster Terlinden samen met de parochie van Margraten verder willen praten over wat we samen kunnen ondernemen. Tevens houden we de deur open voor de parochies van Sibbe en Scheulder.

We hebben inmiddels informeel en formeel oriënterende gesprekken gehad tussen de leden van de kerkbesturen van Banholt, Noorbeek, Reijmerstok en Margraten. Deze gesprekken gaan vooral over dat wat we kunnen leren van elkaars’ ervaring en kennis. Het zit erin dat we inzichten en activiteiten gaan ontdekken die we kunnen delen en samen kunnen ontwikkelen. We denken daarbij aan Liturgie zoals gezinsmissen, avondwaken en bijzondere vieringen; aan Catechese zoals doop-, eerste communie- en vormsel voorbereiding, Diaconie zoals zorgzaamheid voor elkaar, de Franciscusgroep –  zonder de andere belangrijke gemeenschap opbouwende activiteiten te vergeten zoals kerkhof- en kerkonderhoud, Bronk, samenwerking met verenigingen, enz..

Op termijn denken we ook aan een overkoepelend bestuur met vertegenwoordigers van elke parochie. Intussen blijft de structuur die de parochie bestuurt doorgaan. Elke parochie is verschillend en heeft haar eigen gezicht. Dat moet ook zo blijven en het is niet de bedoeling dat, dat wat typisch van een bepaalde parochie is, afgeschaft moet worden. Integendeel. Of dat het geld van alle parochies op een grote hoop moet worden gegooid.

Op veel plaatsen om ons heen zien we hoe mensen op allerlei gebied steeds meer proberen samen te werken om samen gesterkt vooruit te kunnen. Dat geldt ook voor onze parochies. Momenteel is er heel wat leven in onze gemeenschappen. We zouden dat ook graag zo houden voor de toekomst. Daarvoor dienen we vooruit te kijken om bij de tijd te blijven. Samenwerking met anderen kan ons daar goed bij helpen.

Op 30 augustus gaan we verder praten hierover maar dan met alle leden van de verschillende kerkbesturen; samen met een begeleider van het bisdom die ons de verschillende mogelijkheden zal uitleggen.

We houden u op de hoogte.

René Graat, mhm                samen met     Frits Janssen,

Pastoor                                                       Pastoor van Margraten