2021

/in

Wat zal het nieuwe jaar ons brengen?

Een vraag, die we ieder jaar stellen en met elkaar proberen te beantwoorden, al of niet met een glas in de hand met Oud op Nieuw.

Dat laatste is niet het geval: Het wordt geen feestelijk vieren en Nieuwjaars-ijeenkomsten zijn er niet.

Allen zullen wij onze verwachtingen hebben, met elkaar delend dat ene gemeenschappelijke: Laat het beter worden dan het het afgelopen jaar!

Iedereen heeft herinneringen aan het Oude Jaar, vaak bitter: Het afscheid van geliefden zonder veel dierbaren, persoonlijk ziek zijn, eenzaamheid, niets was hetzelfde.

Wie had dit verwacht toen we elkaar een Zalig 2020 wensten?

Sinds vier maanden ben ik uw nieuwe pastoor omdat uw zeer geliefde pastoor Graat aan corona is overleden.

Als mijn persoonlijke wens spreek ik uit dat het Nieuwe Jaar de gelegenheid mag bieden om elkaar weer te kunnen ontmoeten, lief en leed te delen en dat ik daardoor u mag leren kennen. Dat de gedeeltelijke lockdown van mijn pastoor-zijn wat wordt verruimd!

Ik wens u alle goeds toe, veel moed en optimisme.

Dat wij gericht blijven op elkaar in liefde en aandacht.

Van harte wens ik u een Zalig Nieuwjaar!

 

pastoor Tervoort

Kerstmis 2020

/in

Het wordt geen Kerstfeest zoals andere jaren, zowel in de kerk als thuis wordt het met de Kerst anders dan we normaal verwachten.

Bij het denken hierover moet ik aan Maria denken. Zij ontroert mij altijd weer in het verhaal rond de geboorte van Jezus: Hoe zij negen maanden ervoor die onbegrijpelijke boodschap van de engel krijgt: “U zult Moeder van Gods Zoon worden.” En zij antwoordt met die diepgelovige woorden: “Mij geschiede naar uw woord.”

Wat heeft ze die maanden daarna gedacht en verwacht? We weten het niet.

Maar zeker niet dat ze op reis moest naar Bethlehem en zou bevallen van haar Goddelijk Kind in een stal. Een moeder wil het beste voor haar kindje en zeker geen voederbak als bedje!

Geen ouders, familie en vrienden op bezoek. Ze zal in plaats daarvan geen herders hebben verwacht.

We zien haar niet vragen of klagen in het evangelie, we lezen alleen maar die prachtige woorden: “En Maria overwoog alles in haar hart.”

Laten we het Kerstfeest vieren met Maria: Ga eens wat vaker staan bij de kersstal, laat u ontroeren door het beeld van het Kindje in de kribbe met naast Hem Zijn Moeder.

Laat u ontroeren naar de hierin liggende verwijzing naar alle moeders en kinderen die in de hele wereld misschien niet eens een dak hebben boven hun hoofd.

Bid gewoon een Weesgegroet en voel u getroost, zeker als u zich eenzaam voelt, in die prachtige, gelovige Vrouw, die Maria voor ons is.

Zalig Kerstfeest !

 

pastoor Tervoort

HET HOUDT MAAR NIET OP

/in

Nu ik dit schrijf, zijn de strengere coronmaatregelen een week oud.

Toch stijgen de besmettingen nog, weliswaar iets minder snel als ervoor.

Een mens zou er moedeloos van worden.

Toch is het juist belangrijk om te proberen als gelovige dat niet te worden.

Het is een vreselijke ziekte, dat weten we allemaal:

Het is bijzonder wrang om nu uw pastoor te zijn omdat pastoor Graat eraan is gestorven.

Maar ook in Weert heb ik het van kortbij meegemaakt: De vader van mijn huishoudelijke

hulp is eraan gestorven en haar man zit nog steeds sinds maart in een zwaar traject van

revalidatie na zijn corona.

Maar moedeloosheid of boosheid helpt niet, integendeel: We kunnen het zien aan

de houding van de anti-groep, die scheldt, intimideert en mensen tegen elkaar opzet.

Gelovig zijn vraagt om vertrouwen in een God, die met ons meeleeft, die met ons meelijdt,

zoals Christus aan het kruis, die als het ware vanaf het kruis tegen ons zegt:

“Ik maak het woord mede-lijden letterlijk waar”

Geloven is attent zijn naar elkaar, rondkijken om ons heen, wie we kunnen steunen,

wie onze aandacht nodig heeft.

En voor elkaar bidden en dat ook naar elkaar uitspreken.

Ik wens u allen dat geloof en vertrouwen toe !

pastoor Tervoort

DE HOOP

/in

De Hoop in ons is dat wat ons zegt dat leven sterker is, zoals de lente die onweerstaanbaar doorgaat en die geen angst met zich wil meedragen maar bomen groen maakt en vogels laat zingen,

De Hoop, dat zijn de leraren op school die hals over kop de school opnieuw moeten uitvinden, die nu misschien nog wel meer werk hebben als anders,

De Hoop, dat zijn de jonge mensen die, aanvankelijk blij met deze onverwachte “vakantie”, nu een gevoel van verantwoordelijkheid ontdekken voor hun scholing,

De Hoop, dat zijn al die ouders die creatief nieuwe bezigheden ontdekken voor hun gezin, nu thuis, en misschien “mobile-free” momenten weten te vinden zonder dat beeldschermen deze tijd-samen verstoren.

De Hoop, dat zijn al die mensen in witte, gele, groene, blauwe of doorzichtige jassen en pakken die dag en nacht klaar staan voor Corona – en andere – patiënten. En ook al die mensen die zorgen voor ouderen, mensen in de zorg, die zich zorgen maken over kwetsbaren, die kaartjes en tekeningen sturen naar ouderen die alleen zijn, of boodschappen voor hen doen.

Misschien kunnen we straks zeggen: Corona heeft ons geholpen om échte waarden van het leven en de gemeenschap te herontdekken. We hebben nu de tijd om daar eens over na te denken…

Missen werden uitgesteld. Voor sommigen onder ons is dit pijnlijk: we willen sàmen ons geloof vieren. Misschien kan deze beperking ons helpen de waarde van het persoonlijk gebed te herontdekken.

Rene Graat mhm,

pastoor

 

 

 

 

VAN BOVEN AF – OF SAMEN MET ELKAAR?

/in

Ik hoor nogal eens de vraag of iets ‘mag’ in onze geloofsgemeenschap of tijdens een viering in de kerk. Dan word ik verondersteld te antwoorden met een duidelijk ‘ja’ of ‘nee’.

Al eeuwen lang is dit een kenmerk in de (rooms)katholieke kerk: vraag het maar aan iemand van ‘boven’ en dan heb je een duidelijk antwoord. Iemand die hoger geplaatst is, heeft meer ‘te zeggen’ en te beslissen. Dat is niet alleen het geval in de katholieke kerk, maar ook in het bedrijfsleven, op scholen, in het ziekenhuis en ga zo maar door.

Onze tegenwoordige Paus Franciscus schijnt daar toch anders over te denken. Hij lijkt te willen breken met deze eeuwenoude traditie volgens welke de Paus het laatste woord heeft, beslist en daarmee is de kous af. Hij heeft al eerder gezegd aan mensen (de (Duitse) bisschoppen, bijvoorbeeld) die het niet eens konden worden met elkaar en hem om een beslissing vroegen: gaat maar terug om de tafel heen en denk er nog maar eens goed over na. Sàmen.

In oktober 2019 vond er in Rome (Vaticaan) een belangrijke bijeenkomst plaats voor mensen die nauw betrokken zijn met en bij het Amazone gebied in Zuid-Amerika. Enkele voorstelen in het eindrapport, gericht aan de Paus, waren: geschikte getrouwde mannen tot priester en vrouwen tot diaken te wijden.

Op 12 februari j.l. heeft de Paus gereageerd op dit eindrapport waarvan hij zegt dat wat daar in staat door moet gaan en dat hij dat wil begeleiden.

En waar gaat het dan over? Over het proces van ‘sàmen onderweg zijn’ (synodaliteit). Hierbij gaat het om hoe we met elkaar kunnen nadenken, leven, oplossingen zoeken voor vragen die we allemaal hebben. Daarbij gaat het niet om degene die het hardst kan roepen of het grootste gelijk schijnt te hebben vanwege zijn manier van praten. Nee. Het gaat dan niet om ‘mijn’ gelijk maar ‘ONS’ gelijk.

Klinkt dit vaag? Misschien wel. Wellicht is het ook teleurstellend voor hen die veranderingen in het celibaat hadden willen zien: concrete beslissingen, duidelijke praat! Maar de Paus spoort ons aan (nog) meer samen te gaan in een houding van luisterbereidheid die ons kan verrijken, uitdagen en inspireren. Dit proces is niet nieuw maar Paus Franciscus wil er wèl meer vaart en inhoud aan geven.

En dat begint hier bij ons. Vandaag.

…..misschien een goed voornemen voor de vasten?

 

René Graat mhm

pastoor

MAAKBAAR OF LEVEND GELOOF?

/in

In onze ‘maakbare wereld’ wordt wel eens de indruk gewekt dat alles maakbaar is. Toegegeven: heel veel kùnnen we zelf maken. Kennis en wetenschap gaan steeds verder vooruit en de techniek staat zo te zien voor niets. Ik hoef daar geen voorbeelden van te geven; dan zou er geen einde komen aan dit artikeltje. We weten in ieder geval dat er maar weinig is dat we niet kunnen maken.

Er is heel veel wat we naar onze hand kunnen zetten. Heel wat mensen verdienen grof geld aan cursussen, boeken, tijdschriften, seminars en zo over hoe je geluk te pakken kunt krijgen. Kun je het geluk ook naar je hand zetten, zoals allerlei programma’s op je telefoon of op je computer?

Dit idee van maakbaarheid hoor ik ook nogal eens over godsdienst, over geloof: ik heb geen kerk nodig om te geloven: dat regel ik zelf wel.

Gelukkig leven we in een land waarin je ongehinderd je eigen geloof in elkaar mag en kunt knutselen. Maar hoe zit het dan met het christelijk geloof? Dat is geen systeem, organisatie, set van gedragsregels al dan niet samengesteld door een groep creatieve geesten. Het christelijk geloof (dat je meestal beleeft volgens een jou bekende traditie, zoals de katholieke, de protestantse, de anglicaanse, de hervormde, enz.) is, voor mij, vooral leven in vertrouwen op Christus, Jezus Christus. Hij nodigt uit tot een relatie. Daarop zeg je: ja of nee. Of misschien: af en toe, zo van LAT. Mocht je ‘ja’ zeggen, dan begin je aan een tocht door het leven samen met Hem.

Een relatie beleef je, die timmer je niet eenzijdig – alleen – in elkaar. Dan wil je te weten komen wie die ander is, daarom ga je naar hem of haar op zoek.

Als je op zoek wilt gaan naar Jezus Christus dan zou je dààr kunnen beginnen waar hij zich kenbaar gemaakt heeft: in het Evangelie. En dat kun je lezen. Ook digitaal. En erover nadenken.

René Graat mhm

pastoor

BETROKKENHEID

/in

Goede wensen (zoals bijvoorbeeld aan het begin van een nieuw jaar) klinken hol als er geen mensen en/of middelen zijn om ze waar te maken. Zo wens ik ons een zinvol jaar toe in onze gemeenschappen die door christelijk geloof geïnspireerd zijn. Veel van wat ze zeggen, denken of doen – en laten – wordt bewust of onbewust ingegeven vanuit het christelijk gedachtegoed en normen en waarden die daaruit voortkomen.

Onze bisschop Harrie Smeets, ziet vooral nieuw leven in ons bisdom (De Limburger, 18 dec. j.l. p.10). Daarbij sprak hij over allerlei tekenen van leven, “zaaigoed”. Op 9 december heeft hij daar uitvoerig over gesproken in Rolduc – en dat heb ik gehoord want ik was erbij.

Daarbij sprak hij o.a. over de betrokkenheid van onze Jonkheden. Toen hij op 29 juni j.l. in ons Cluster was, heeft één van ónze kapiteins hem duidelijk gemaakt waar het over gaat bij de Jonkheid. In Rolduc had hij het daar, tot mijn trots, ook over! Deze betrokkenheid bij onze gemeenschappen is te zien bij onze Jonkheden.

EN ze gaat verder: heel wat mensen zetten zich in voor het goed van hen die hulp kunnen gebruiken en die van veraf komen (onze Franciscusgroep) of voor hen die bij elkaar willen komen in onze Hoeskamers. We hebben heel wat verenigingen die vaak als cement zijn in onze dorpen want ze verenigen mensen en maken blij, bijvoorbeeld met muziek. Hoeveel tijd besteden die muzikanten wel niet aan het instuderen van zang en muziek! Zo kunnen we ook ons geloof vieren: onze Eucharistievieringen, gezins- en kindervieringen, Doopsels, Vormsel, Bronk, Eerste Communie. Hoe veel mensen zetten zich hier voor wel niet in? Tijdens de voorbereiding van het Doopsel en de Eerste Communie zijn heel wat mensen betrokken bij de begeleiding van de ouders en hun kinderen.

Betekent dit dat alles koek en ei is? Als ik hier ‘ja’ op zou zeggen dan had ik mijn kop wel goed in het zand zitten! Er is nog ruimte genoeg voor verdieping in de catechese, de dienstverlening, liturgie en de gemeenschapsopbouw. Zo gauw we vinden dat we alles op een rij hebben en niets meer te verbeteren en te verdiepen hebben dan zal de achteruitgang beginnen. Als je met een bootje stroomopwaarts wilt gaan maar je roeit niet, dan ga je achteruit. Op een (roei)vijver is dat natuurlijk niet het geval. Maar daar kun je ook niet veel kanten uit.

René Graat mhm

pastoor

OOK “OORLOG” IN CLUSTER TERLINDEN ?

/in

Pasgeleden stond in een dagblad een artikel over de oorlog voor/tegen Piet en Kerstmis. U kent dat vast: mensen die voor of tegen een zwarte/gekleurde/roetveeg Piet zijn en hen die vinden dat er wel of geen verwijzing gemaakt dient te worden naar Kerstmis als het – in deze tijd – gaat om de aanprijzing van seizoensproducten.

Wat me daarbij diep aan het denken zette, was de uitspraak die ik nogal eens lees of hoor: “ze nemen het ons allemaal af”. Wat? tradities? erfgoed? geloof? eigen cultuur? Als we daarover een loopgraven oorlog willen gaan voeren (of blijven voeren?) dan stel ik dit voor: laten we eerst eens bedenken waar het eigenlijk om gààt (om niet dezelfde fouten te maken als de generaals van de eerste wereldoorlog).

Het feest van Sint Nicolaas is al heel oud. Het ging en gaat erom kinderen blij te maken (“en de luien te vermanen”).

Wie kan ons dat afnemen?

De boodschap van Kerstmis gaat nog veel verder. Dan denken we aan de compassie van God met ons. Zijn mee-leven, mee-lijden, mee-voelen met ieder van ons. Dat kan ik niet uitleggen maar ik voel dit wèl. Als ik dit niet zou voelen, dan zou ik het ook niet met jullie kunnen delen.

Wie kan ons dat afnemen?

Gaandeweg in mijn leven heb ik wèl ontdekt dat ik Gods compassie beter voel als ikzelf met mijn medemens mee-voel, mee-lijd, mee-leef. In die mate dat ik hem of haar afbreek door mijn woorden, mijn oordeel of houding en vooral mijn onverschilligheid, ben ik me ook minder bewust van Gods compassie en liefde voor mij.

Wie kan ons dat afnemen?

Gegarandeerd zullen mensen denken: “Hey, Graat, word eens wakker voor de realiteit!” Aan hen wil ik zeggen: samen met vele anderen, bijvoorbeeld met christenen, probeer ik een realiteit te beleven die ons verder brengt, de loopgraven uit, op weg naar een gezamenlijke toekomst.

Ik hoop en bid dat deze decembermaand een uitnodiging én uitdaging mag zijn om de echte boodschap van beide feesten te hernieuwen.

Wie kan ons dat afnemen?

Zo kan de fundamentele en de meest herkenbare eigenschap én boodschap van Jezus Christus, compassie, verder leven in zijn volgelingen, de christenen.

Gezegende feestdagen van Sinterklaas en Kerstmis wens ik u allemaal,

René Graat mhm

pastoor

GLAD IJS?

/in

Leven wij christenen anders dan niet-christenen?

Alleen al door deze vraag te stellen waag ik me wellicht op spekglad ijs. Ik zou namelijk de indruk kunnen geven dat christenen beter zouden zijn dan niet-christenen. Maar maakt u zich geen zorgen: Jezus Christus (van hem komt het christendom) zei duidelijk: “Ik ben niet gekomen om rechtvaardigen te roepen maar zondaars” (Marc.2,17). Het klopt dus niet als je denkt dat het er bij christenen om draait dat zij beter zijn dan de anderen. Ze zijn wél mensen die zich bepaalde daden, een houding, een manier van doen en spreken eigen willen maken: die van Jezus Christus wiens naam ik draag: christen, iemand van Christus; iemand die in hem gelooft, vertrouwen heeft in hem.

Dat kan alleen als je iets van hem weet en hem kent. Hoe is dat mogelijk? Hij loopt toch niet meer rond hier in onze buurt. Bovendien maakt zijn grondpersoneel er soms een puinhoop van door hun gedrag dat niets te maken heeft met de boodschap van Christus (kijk eens bij Mattheüs 18,6 wat hij te zeggen heeft over kindermisbruikers). Maar wat verkeerde mensen gedaan hebben, wie zij ook mogen zijn, kan toch geen reden voor mij zijn om christelijke waarden over boord te kieperen?

Hierover blijven praten kost negatieve energie.

Dat is jammer: we zouden onze energie kunnen steken in een zoektocht naar positief denken, tolerantie, empathie (inlevingsvermogen). Voor iemand die zich christen noemt, kan deze zoektocht gemaakt worden met behulp van het Evangelie. Een oud boek, zegt u? – niet van deze tijd? Iemand die dit laatste zegt heeft het Evangelie nog niet (goed) gelezen. Of vindt de toepassing ervan te moeilijk en schuift het daarom weg. Het Evangelie rustig lezen en erover nadenken – alleen of met anderen – geeft licht en zin aan je leven.

Eigenlijk is het de grondslag van christelijk leven.

Dat is het voor mij al meer als vijftig jaar.

René Graat mhm

Pastoor

BEVRIJD VAN…… – OM IN VRIJHEID TE ……..?

/in

Tijdens een bijeenkomst ter gelegenheid van het 75 jaar bevrijdingsfeest, in het Gemeentehuis van Eijsden-Margraten, ontmoette ik een 96-jarige Amerikaanse veteraan, meneer Brown. Hij had gediend bij een tank eenheid. In Normandië was hij aan land gekomen om te eindigen in Berlijn.

Hij vertelde me: “Toen ik hier van dorp naar stad en steeds verder trok voelde ik me echt niet als een bevrijder. Ik was hier om vijandige soldaten buiten gevecht te stellen. Samen met m’n kameraden hebben we dat gedaan.”

Hij vertelde dit in alle oprechtheid, zonder franjes. En toen keek hij me aan en ging verder: “Gaandeweg ontdekte ik wèl iets anders: steeds vaker moest ik denken aan het verhaal van Kaïn en Abel (volgens de Bijbel de twee zonen van Adam en Eva – Gen. 4 –  Kaïn was jaloers op Abel en sloeg hem dood. Toen God hem vroeg waar Abel was, antwoordde Kaïn dat hij dat niet wist en zei daarbij ook: ik hoef toch zeker niet op mijn broer te passen?) Het antwoord van Kaïn beviel God helemaal niet”.

Meneer Brown ging verder en zei: “Ik begon me meer en meer verantwoordelijk te voelen voor de mensen die ik tegen kwam, want God wil wel degelijk dat we op elkaar passen – en dat probeer ik nog steeds te doen, ook vanuit de rolstoel waarin ik nu zit. Dat is mijn bevrijding.”

Wij vieren dat we 75 jaar geleden bevrijd werden van mensen die onze groot/ouders hùn wil probeerden op te leggen, hùn manier van denken, doen en laten. Zij werden bevrijd van angst, dwang en onzekerheid om zich in vrijheid weer voor elkaar te kunnen inzetten, op elkaar passen.

Het is mijn hoop en gebed dat, 75 jaar na de Bevrijding, alle marmeren, bronzen, houten, granieten en ijzeren oorlogsmonumenten en monumentjes, ons niet alleen herinneren aan onze bevrijders, maar dat ze ons vooral kunnen inspireren tot verantwoordelijkheid en inzet voor iedereen onder ons.

René Graat mhm

pastoor