Is onze kerk nog steeds katholiek?

De christelijke kerk volgens de katholieke traditie is veelvormig. Het Griekse woord “katholikos” betekent: algemeen, voor iedereen. Dat betekent dat de kerk open staat en er is voor mensen zowel op de Noordpool als op de Zuidpool – en allen daartussen in. U zult begrijpen dat al die mensen niet hetzelfde zijn, verschillende gewoontes hebben en hun eigen cultuur. Ook hebben ze verschillende prioriteiten, zaken waar ze het meest mee bezig zijn: het ligt eraan of je leeft in een land verscheurd door een burger- of geldoorlog (Syrië, Congo), of in een land waar veel mensen neerkijken op christenen en hen vervolgen (India, Nigeria, Columbia) en of je in vrijheid en redelijke materiële welstand leeft (Nederland). Overal is het leven anders en het zal dan ook verschillende noden en verschillende vragen oproepen.

Doorheen al die verschillende noden en vragen blijft de opdracht van de kerk, waar ook ter wereld, het Evangelie, de blijde boodschap van Jezus Christus, handen en voeten te geven. De invulling daarvan heeft vaak te maken met de manier waarop je de wereld in het algemeen en de kerk in het bijzonder bekijkt: positief of negatief, realistisch of met dromen, zeg je van jezelf dat je alleen gelooft in wat je met je ogen kunt zien, of geloof je nog in idealen? Van wat er gezegd en geschreven is over wat er verkeerd was en is in de kerk is heel wat waar. Is dat de enige of de hele waarheid? Ik dacht van niet, net zomin als dat de kerk helemaal goed en zonder fouten zou zijn.

De waarheid, zegt Jezus, doe je, ze is een manier van onderweg zijn, van met elkaar omgaan en naar elkaar luisteren. Wellicht zouden we een stuk makkelijker met elkaar onderweg zijn door toe te geven dat we elkaar kunnen aanvullen met onze verschillende inzichten. Dat kan, denk ik vooral als je voor jezelf toegeeft dat de ander net zo eerlijk is als jezelf. Dat voorkomt dat we menen het monopolie op de waarheid te bezitten.

Tot slot: de kerk is ook een mysterie, een werkelijkheid waarvan je niet alles kunt verklaren of begrijpen, maar waarvan je voelt en weet dat ze er is, dat ze teken is van Gods aanwezigheid onder ons. Maar hoe kan dat in een katholieke kerk die in 2000 jaren zowat alles gedaan heeft wat God verboden heeft??  Ik denk dat daar iets van dat mysterie in schuilt: die kerk bestaat nog steeds als een geloofsgemeenschap over de hele wereld. Daar kan de waarheid zich openbaren wanneer iedereen serieus genomen wordt.

René Graag, mhm

pastoor

BARMHARTIGHEID BEWEEGT

Na onze cluster bijeenkomst van 12 november ’15 waaraan meer dan 70 mensen uit Reijmerstok, Noorbeek en Banholt deelnamen, begint beweging te komen in wat we toen besproken hebben. Een achttal mensen uit het hele cluster bezinnen en informeren zich over de mogelijkheden om concreet goed te doen aan mensen die dat nodig hebben. In het bijzonder gaat de aandacht uit naar ouderen die thuis zijn en van tijd tot tijd “onder de mensen willen komen”. Hier gaat het om de zogenaamde huiskamerprojecten. Vooralsnog zoekt onze groep (waarvan ik geen lid ben) informatie bij mensen die hier al mee bezig zijn en met wie iets te delen is. Ze zijn al enkele keren bij elkaar geweest om hierover na te denken en er over te praten.

 

Daarbij willen we de andere mensen uit onze parochies niet vergeten – integendeel – en vooral niet hen die de bijeenkomst van 12/11 zo waardevol gemaakt hebben, in het bijzonder met hun “eigen bijdrage”: aan het einde van de avond werd aan iedereen gevraagd een antwoord op te schrijven op de vraag: “wat ben ik zelf bereid om bij te dragen”. Daar kwamen vele mooie antwoorden op.

 

De uitnodiging tot barmhartigheid gaat echter nog verder: ze geldt voor iedereen! Of je bij de een of andere groep hoort of niet, elk mens heeft iets wat hij of zij kent of kan. We hopen dat we over een tijdje iets meer kunnen gaan doen wat betreft een huiskamer project. Dan zal het belangrijk zijn om vrijwilligers te vinden die kunnen helpen. Niet allen met koffie maken maar ook met, bijvoorbeeld, kaarten. Stelt u zich voor dat drie mensen willen kwajongen en ze zijn niet ‘gespannen’, dan zou het fijn zijn als er een vierde man of vrouw mee kan aanschuiven. Ik denk hier ook aan ‘jong’ gepensioneerden die het nu vaak drukker hebben dan vroeger, maar misschien toch tijd weten te vinden voor hun oudere dorpsgenoten. Ik denk natuurlijk ook aan jongere mensen die wat vrije tijd kunnen geven aan hen die best wel eens willen luisteren naar ander nieuws.

U zult hier nog meer over horen.

Gehoor geven aan de uitnodiging om barmhartig te zijn: daaraan zul je merken dat dit het beste uit je tevoorschijn haalt.

 

DOOPVOORBEREIDING

Wist u dat in de afgelopen 4 jaren (vanaf 2012) in ons cluster 89 kindjes gedoopt zijn? Daar zitten een tiental bij die uit andere parochies komen, maar het is wel duidelijk dat vraag is naar het doopsel. Bij de voorbereiding op het doopsel wordt aan de ouders het een en ander verteld over het doopsel. Als het gaat over een tweede of derde kindje bestaat daar eigenlijk niet zoveel animo meer voor. Het is echter ook een mooie gelegenheid om – samen met andere ouders – eens van gedachten te wisselen over wat ‘geloof’ en ‘geloven’ voor jou / jullie betekent. Daarbij willen we eens wat dieper ingaan op de reden waarom jullie je kindje willen laten dopen. Zonder dat dit een zwaar gesprek moet worden waarvan je na afloop blij bent dat je het achter de rug hebt. We (de verschillende dames van de doopvoorbereiding en ondergetekende) denken aan zo’n avond te organiseren, een keer of twee, drie per jaar. Die avond is dan voor (a.s.) ouders uit ons hele cluster die erover denken het doopsel te vragen voor hun kindje dat al geboren is of dat nog geboren zal worden.

We houden jullie op de hoogte.

René Graat, mhm,

pastoor

MINDER OF MEER?

We noemen de tijd tussen carnaval (Aswoensdag) en Pasen: de vastentijd die 40 dagen duurt (zondagen niet meegerekend) – vanwaar de benaming “40 dagen tijd”.

Er was een tijd (nog niet zo lang geleden) waarin de vasten werd gekenmerkt vooral door “onthoudingen”: bepaalde dingen niet doen. Bijvoorbeeld niet roken, schelden, snoepen, (alcoholhoudende dranken) drinken – om maar een paar zaken te noemen. Daar waren allerlei redenen voor, zoals: je beter bewust maken van de betrekkelijkheid van het leven, om afstand te nemen van bedenkelijke gewoontes en om met het uitgespaarde geld mensen te kunnen helpen die het hard nodig hadden/hebben. Dit alles deden we als voorbereiding op de herdenking van het lijden en de dood van Jezus Christus en op de viering van zijn verrijzenis (Goede Week en Pasen).

Dit laatste is nog steeds aan de orde, maar is het, anno 2016, misschien zinvoller om de nadruk te leggen op dat wat we wèl kunnen doen – aan goeds? Iets wat we zeker kunnen doen is delen. Daar zijn allerlei mogelijkheden voor, bijvoorbeeld de Vastenactie. Dit jaar krijgt het gebrek aan water in een deel van Uganda de aandacht. Er zijn natuurlijk heel veel projecten waar geld nodig is maar elk jaar gaat de aandacht naar één speciaal doel – zodat de soep niet te dun wordt. Achter in onze kerk staat een offerblok speciaal voor de Vastenactie.

De uitdaging is: alert te zijn op wat er aan de hand is in je eigen leven. Wat drijft je, wat inspireert je, wat weerhoudt je om je goede talenten te gebruiken? Zou het een idee zijn om eens bij jezelf na te gaan welke talenten, goede eigenschappen je hebt? Als je die niet zo een-twee-drie kunt vinden, vraag dan eens aan je hartsvriend/-in, je soul-mate.

Stel je kunt goed luisteren, koken of goede raad geven, waarom dan niet wat meer daarvan doen in deze tijd? Niet verminderen maar vermeerderen. Of meer lezen en minder zappen, of meer bidden en minder kletsen over anderen, of meer praten met huisgenoten en minder met de I-phone aan tafel…. Dingen om ZELF het leven interessanter en socialer te maken.

Succes ermee! – voor ons allen –

René Graat, mhm,

pastoor

Jaar van de Barmhartigheid

Misschien hebt u gehoord dat onze paus Franciscus een jaar van Barmhartigheid heeft uitgeroepen (8 december 2015 tot 20 november 2016). Dit is een woord dat we niet zo vaak gebruiken. Waar het op neerkomt is: een hart hebben voor miserie (miséri-cordia = Latijn). Die miserie kan allerlei vormen hebben: verslaving, armoede (geestelijk of financieel), lastige ouderdom, ziekte, eenzaamheid, vooroordelen, discriminatie, (gedwongen) verhuizing, pesterijen en nog veel meer.

De paus nodigt ons uit om hier bijzondere aandacht aan te geven. Hij zegt: “Overwin de onverschilligheid en bereik de vrede”. Hij noemt de onverschillig-heid (’t is mich egaal) de grootste bedreiging van de mensheid. Een egoïstische wereld zou dan wel eens het resultaat kunnen zijn.

In een aantal kerken van ons bisdom, te beginnen bij de St. Christoffel Kathedraal in Roermond, is een “heilige deur” geopend. Dit is een symbool van Gods openheid naar ons mensen en tevens een oproep aan ons om de deur van ons hart open te zetten voor de noden om ons heen.

Geloven is meer dan bidden – het vraagt ook om “doen”. We worden uitgenodigd om ons geloof “handen en voeten” te geven.

Hoe? Dat antwoord is snel gegeven: al vanaf het allereerste begin van de christelijke gemeenschap stonden de 6 werken van barmhartigheid hoog op de agenda: Jezus zelf heeft ze benoemd in het evangelie van Mattheüs (hoofdstuk 25): opkomen en zorg dragen voor hongerigen, dorstigen, naakten, vreemdelingen, zieken, gevangenen. Later, rond 1200, kwam daar nog het begraven van doden bij.

Heel toevallig?: begin april 2015 stond in onze parochie-/contactbladen een artikel “Cluster Terlinden: op weg waarheen?” Daarmee begonnen we na te denken over een thema wat velen onder ons bezig houdt. Dit bleek – na de enquête – “zorgzaamheid” te zijn. Op 11 april 2015 kondigde de paus het Jaar van de Barmhartigheid aan…

Inmiddels hebben we op 12 november j.l. met 74 mensen van ons hele Cluster bij elkaar gezeten, mannen en vrouwen, oud en jong. Daaruit is een kleine stuurgroep ontstaan met mensen uit onze drie parochies. Zij zullen samen gaan nadenken over hoe alle geïnteresseerden hun bijdragen kunnen leveren aan onze gezamenlijke zorgzaamheid. Als u dit leest zijn ze al een keer bij elkaar geweest. Zonder mij.

De uitnodiging voor actieve zorgzaamheid is gericht aan alle mensen van goede wil, niet alleen aan leden van onze katholieke geloofsgemeenschap (parochie). Natuurlijk voel ik me zeer betrokken hierbij en uiteraard wil ik mijn bijdrage leveren maar de “kartrekkers/sters” komen niet uit de pastorie.

Als geheugensteun zult u binnenkort uitrolbare posters (roll up banners) in de kerk zien.

U zult hier meer over horen in de toekomst.

 

René Graat, mhm,

Pastoor

WENSEN

In deze dagen worden de nodige Kerst- en Nieuwjaarstoespraken gehouden. Vaak hopen en wensen de sprekers het beste voor hun toehoorders. Als ik dat zou doen, dan zou ik dat ook met die bedoeling doen.

Daarom bid ik God

dat Hij ons allemaal inzicht geeft

  • om te weten waar je op aan wilt,
  • om te weten met wie je daarheen wilt gaan,
  • om de weg daarheen goed te kunnen kiezen.

dat Hij ons het geduld mag geven

  • om te willen leven met je eigen tekortkomingen,
  • om de fouten van anderen te vergeven,
  • om met een lage snelheid vooruit te komen.

dat Hij ons wijsheid mag geven

  • om te kiezen voor een weg naar blijvende blijdschap
  • om te ontdekken dat Hij altijd bij je is, vooral in de put,
  • om toe te geven dat gedeeld geluk dubbel geluk is.

En zo wens ik jullie allemaal een zegenrijk 2016.

René Graat, mhm,

pastoor

MIJLPAAL

Op 12 november j.l. zijn we samengekomen met 74 mensen uit Terlinden, Noorbeek, Banholt en Reijmerstok. Daar waren 11 jonge (+25 jaar) mensen bij. We hebben naar elkaar gekeken, geluisterd en met elkaar gepraat.

Er waren een drietal filmpjes over wat samenwerken kan bereiken: Pandores kindervakantieweek in Noorbeek, de Poorten van Reijmerstok en het Den halen van Banholt. Daarna vertelden zes mensen uit onze parochies over wat ze in hun (werk)groepen doen aan zorg voor anderen, veraf en dichtbij.

Vervolgens zijn we met elkaar gaan praten, vooral over hoe we de bestaande dienstbaarheid verder kunnen verbreden en verdiepen en hoe we daar SAMEN in het Cluster Terlinden invulling aan kunnen geven. Daarbij spraken in elk van 8 groepen allerlei mensen: mannen, vrouwen, oud en jong, van elke parochie en dat aan één tafel. De antwoorden werden na afloop gegeven en toegelicht. Tot slot kreeg iedereen een papier met de vraag: “En jij? Wat wil jij bijdragen?”

Binnenkort gaan we (het voorbereidingsgroepje) bij elkaar zitten om nog eens goed na te denken over deze avond aan de hand van de antwoorden die gegeven zijn. Vanzelfsprekend zullen we u daarvan op de hoogte houden.

Nu kan ik al zeggen dat deze bijeenkomst een bemoediging en inspiratie is: voor de eerste keer zijn er zo veel mensen uit ons Cluster Terlinden bij elkaar gekomen om SAMEN te zoeken naar hoe we handen en voeten kunnen geven aan onze geloofsgemeenschap. En ze kwamen uit allerlei groepen: allemaal mensen die zich betrokken voelen bij de toekomst van onze parochies: www.clusterterlinden.nl

Dat noem ik een mijlpaal: een belangrijke ontwikkeling voor onze geloofsgemeenschap.
Namens de andere leden van het kerkbestuur wens ik jullie allemaal een zinvol Kerstfeest en een gezegend Nieuw Jaar.

René Graat, mhm,

pastoor

12 NOVEMBER 2015

Al lang zijn we in onze drie parochies van het Cluster Terlinden bezig met na te denken over onze toekomst. Sinds zowat een half jaar doen we dat op een bijzonder manier: met artikels in onze contact/parochiebladen, een enquête onder alle mensen met belangrijke vragen die ons allemaal aangaan, gesprekken, enz..

Velen onder u hebben op die vragen geantwoord, alleen of samen met anderen. In een werkgroepje van zes personen – vertegenwoordigers van alle drie de parochies – hebben we jullie antwoorden goed bekeken, erover gediscussieerd, gedachten gedeeld. Een belangrijk thema dat uit jullie reacties naar voren komt is: dienstbaarheid. Op 12 november a.s. zullen we het daar dan ook hoofdzakelijk over hebben. We doen dat “op een ontspannen en creatieve manier samen met elkaar in gesprek ondersteund door beeld en muziek”(uit: de laatste contactbladen).

Wie zijn dan die “WE”? Ik heb al heel wat mensen op de hoogte gebracht van deze avond. Zo heb ik, bijvoorbeeld, naar alle kapiteins en secretarissen plus de bestuursleden van onze vier Jonkheden (Terlinden, Reijmerstok, Noorbeek en Banholt) een e-mail gestuurd en gevraagd of zij ook op 12 november met enkele mensen kunnen komen. Bij dit alles is de grote vraag niet: hoe kunnen we meer mensen de kerk in krijgen – maar: hoe kunnen we met meer mensen de straat op om dáár dienstbaar te zijn waar dat nodig is.

Daarom wil ik vragen aan alle mensen die begaan zijn met onze parochies en hun toekomst om op 12 november a.s. hun wijsheid, verstand, inzicht en inzet te komen samenbrengen in het Paviljoen in Noorbeek. We beginnen om 20:00 uur tot op zijn laatst 22:30 uur. Willen jullie me iets laten weten of en met hoeveel jullie denken te komen? Dan hebben we een idee hoeveel stoelen en koffie we moeten klaarzetten. Kunnen jullie dat dan doen voor 6 november a.s.? renegraat@home.nl of 06 130 77 296 of 043 457 1221.

Ik ben ervan overtuigd dat niemand zo wijs is dat hij/zij niets meer kan leren en dat niemand zo onervaren is dat hij/zij niets te zeggen of te bieden heeft. Daarom vraag ik aan alle (werk)groepen te komen met minstens twee mensen: Onderhoud kerk en kerkhof, diakonie groep, gezinsmissen groepen, pastoraal overleg, acolieten, interieur verzorgsters, liturgisch beraad, avondwake groepen, processiecomité’s, zangkoren, siergroepen, Woord- en Communieviering groepen, lectoren, doopvoorbereiding groepen – of welke andere groep dan ook. Ook alle mensen die niet in een of andere (werk)groep zitten zijn van harte welkom!!

Hoe belangrijk is deze bijeenkomst?

Zo belangrijk als wij haar zelf maken!

René Graat, mhm

pastoor

 

 

WE ZIJN NOG ONDERWEG

In het april nummer vroegen we u eens na te denken over deze vragen:

  • Wat vindt u nu belangrijk in uw parochie en wat zou u zeker voor de toekomst willen behouden?
  • Wat mist u nu in uw parochie en wat moeten we dus proberen van de grond te krijgen?
  • Hoe kunnen we – over onze parochiegrenzen heen – elkaar helpen en met elkaar samenwerken?

Heel wat mensen onder u hebben daarop gereageerd met ingezonden antwoorden. Dat is een bemoediging die laat zien dat onze parochiegemeenschap u aan het hart gaat.

De antwoorden hebben ook laten zien dat deze vragen ertoe doen. Daarom willen we het gesprek met u voortzetten. “We”: dat zijn wij met een zestal mensen uit onze drie parochies. We zijn al enkele keren bij elkaar geweest en we hebben samen uw antwoorden gelezen, erover nagedacht en gepraat om te zien hoe we hiermee verder kunnen. We hebben er wensen en verwachtingen in ontdekt. Daarmee willen we verder gaan en – als het kan – ook tot acties komen.

Het is mijn rotsvaste overtuiging dat we dit alleen samen kunnen doen.

Daarom nodigen wij u uit om samen te komen met mensen van Banholt, Noorbeek en Reijmerstok op donderdag 12 november a.s. in het Paviljoen van Noorbeek. We beginnen om 20:00 uur en zullen uiterlijk om 22:30 uur afsluiten.

We hopen dat alle werkgroepen van onze parochies op die avond vertegenwoordigd zullen zijn – we hopen op zeker twee mensen per werkgroep. Maar ook voor de mensen die niet aan een werkgroep deelnemen staat de deur wagenwijd open.

Wat is er dan zoal uitgekomen uit uw antwoorden? Dat waren verschillende thema’s die we niet allemaal tegelijk kunnen behandelen. Maar een heel belangrijk thema dat uit uw reacties bleek is “zorg voor mensen dichtbij en veraf”. We zullen deze dienstbaarheid (‘diaconie’) centraal stellen tijdens die avond: een kerk die niet dient, dient tot niets…..

Op 12 november willen we dan ook eerst die mensen aan het woord laten die zich bezig houden met zorg voor anderen, zoals zieken, ouderen, alleenstaanden… Daarna gaan we op een ontspannen en creatieve manier samen met elkaar in gesprek, ondersteund door beeld en muziek.

Samen werken en elkaar inspireren zijn belangrijk en we hopen dat met elkaar te kunnen ervaren op 12 november.

DOET U MEE? WE HEBBEN ELKAAR NODIG!

René Graat, m.h.m.

pastoor

KINDJE DOPEN?!

Sinds ik hier bij jullie in Cluster Terlinden ben gekomen (Kerstmis 2007) zijn er 169 kindjes gedoopt. Bij die doopgelegenheden beloofden iets minder als 2 x 169 ouders (sommigen kwamen vaker als één keer) hun kind mee te nemen op de weg van het geloof: de weg van Jezus Christus “opdat ook dit kind Jezus achterna zal leven”.

Met deze woorden zeiden de ouders dat ze hun kind christelijk wilden opvoeden: leren liefhebben, bidden, hoop geven, vertellen over Jezus, over de geloofsgemeenschap die af en toe samen komt in de kerk, vergeving, zorgzaamheid, respect voor het leven, de natuur en nog veel meer.

De meesten van ons (volwassenen) – mezelf daarbij inbegrepen – hebben voor het eerst over God gehoord van onze ouders die ons niet alleen vertelden dat God bestond maar vooral dat hij een Vader is die van ons houdt. Mijn eerste kruisteken zal ik gemaakt hebben, niet in de kerk bij een pastoor, maar waarschijnlijk op de schoot van mijn vader of moeder – die me ook het Onze Vader hebben bijgebracht.

Ouders leren hun kinderen belangrijke dingen aan: lopen, praten, eten met twee handen, omgaan met andere kinderen, fietsen, zwemmen, tanden poetsen en ga zo maar door, want ze weten maar al te goed: niemand voedt zich zelf op. Dat deden ouders duizenden jaren geleden ook al.

Ik denk dat het nog altijd zo is dat kinderen op onbekende wegen daar lopen waar hun ouders hen voorgaan.

Fijne wandelingen wens ik u met uw kinderen.

René Graat, m.h.m.

pastoor

BRONK – terugblik naar voren (augustus 2015)

BRONK – terugblik naar voren.

In de afgelopen weken (24 mei, 14 juni en 12 juli) hebben we in onze drie parochies de Bronk gevierd – samen met de Kermis. Als ik terugkijk op de drie Bronken in ons Cluster Terlinden dan vind ik dat er aan alle drie goed is meegedaan. Er waren vooral veel actieve deelnemers – en dat is niet hetzelfde als “meelopers”.

De Bronk is een volkstraditie die heel wat mensen op de been brengt (in Luik is het allemaal begonnen zo’n 750 jaar geleden). Ook dank zij de Schutterijen is deze traditie in onze streken bewaard gebleven. De Bronk is ook een van de vele manieren waarop we ons geloof gezamenlijk beleven en uitdrukken. We vieren de aanwezigheid van God onder ons. Een belangrijk teken daarvan is de Hostie, het Heilig Brood, dat in een monstrans wordt meegedragen. Daarom heet de Bronk ook wel “sacramentsprocessie”: een sacrament is een moment van Godsontmoeting. Daarom buigen een aantal mensen hun knie: dat is hun manier om hun respect voor God uit te drukken.

Zoals ieder jaar waren ook nu weer de leden van de Jonkheid actief om alles in goede banen te leiden – al of niet bijgestaan door een aantal parochianen. Al onze dorpen hadden een grote schoonmaakbeurt ondergaan en overal hingen de vlaggen uit. Ook de processiepaaltjes met vlaggetjes kwam je overal tegen. Dit alles is een duidelijk teken van gemeenschap, van samenwerking, van saamhorigheid. In een van onze parochies hebben mannen die te oud zijn voor de jonkheid en te jong voor de oudheid een nieuwe groep gevormd en ze liepen met een Maria beeld (van 80 kg!!). Er ging daar ook een kinderwagen mee. In een andere parochie zag ik hoe een kleinzoontje zijn opa hielp de flambouw te dragen! Jong geleerd…. Ook hoorde ik dat er een groep jonge vrouwen een nieuwe groep willen vormen.

Na de vakantie zullen we zien hoe we daar verder mee kunnen.

De sfeer tijdens de verschillende processies vond ik – voor zover ik dat kon merken – een Bronk waardig: geen overdreven geklets, maar rustig jezelf de kans geven om eens na te denken over andere zaken die óók belangrijk zijn, hier en daar alleen of samen met anderen bidden. Jezelf gedragen weten door de Harmonie of Fanfare, Schutterij, Zangkoren, de Jonkheid samen met vele anderen zoals de dames en de heren die de (kleine) kinderen begeleiden.

De Bronk is één van de gebeurtenissen in onze dorpen waaraan we voelen en waarmee we laten zien dat we toekomst aankunnen. En die toekomst valt ons niet zomaar in de schoot. Ze zal waardevol zijn in die mate waarmee we ze NU voorbereiden. Wat de Bronk betreft: elk jaar komen er mensen bij elkaar om over de Bronk na te denken en te zien waar het nog beter kan. Dit “processiecomité” heeft heel goed geholpen om de Bronk overal te maken wat ze nu is: een processie om trots op te zijn en om je elk jaar weer op te verheugen.

Moge dat zo blijven!

René Graat, mhm, pastoor.